W listach tłumnie jak nigdy prosicie nas byśmy wypowiedzieli się o ACTA (szkoda, że równie ochoczo nie wysyłacie nam pieniędzy). Oczywiście, że ACTA ssie pałkę, jest oderwanym od rzeczywistości bublem, na którego tle nawet słynna ustawa hazardowa wydaje się być perłą rodzimej legislacji.
Dziennikarstwo to drugi po prawie i przedostatni w sumie kierunek studiów humanistycznych, który sam z siebie daje jakieś perspektywy. Potem są jeszcze wszystkie filologie, choć sami nie wiemy czy naprawdę kręcą nas ci wszyscy przyszli tłumacze, nauczyciele, itp. czy po prostu mają tam najlepsze na całym uniwerku dupencje (oj mają). Dziś jednak nauczymy potencjalnych dziennikarzy jak żyć.
Po europeistyce przyszłość jest jasna, przyszłość to praca w salonie Orange. W nieco bardziej zawiłej sytuacji są jednak absolwenci bardziej perspektywicznych kierunków – w tym prawa – i dziś tych ostatnich nauczymy (tak, zgadliście) jak żyć.
Przede wszystkim, po pierwsze, najważniejsze – nie rzucać się pod metro, tramwaj, pociąg. Jest styczeń, a my mamy już po osiem nieobecności na zajęciach, bo jakaś jebana pindyrynda tydzień w tydzień postanawia skończyć z tym wszystkim rujnując przy tym przemysł komunikacyjny całej Warszawy.
Oczywiście w święta wszyscy powinniśmy kochać się bardziej, mocniej, głębiej (?), ale nic nie poradzimy na to, że te jebane kurwy uaktywniają się najbardziej w tym właśnie okresie. Jest za zimno, żeby strajkować przy budowie autostrady, a wszystkie foki w zoo na ich widok kryją się pod lodem. I tak oto w święta ekolodzy na swój cel kolejny raz upatrzyli sobie ludzi.
Europejska gospodarka jest na skraju załamania, ale prawdziwy kryzys, kryzys niesamowitości, rozgrywa się w Warszawie. Z sentymentem spoglądamy wstecz i pytamy: Panie Premierze, jak żyć?
PROLOG
Jechanie po TP S.A. jest popularne mniej więcej od 1993 roku i jest to hejt, który całkiem sensownie może uprawiać nawet największy idiota, choćby na ten przykład blogosfera pedałów i feministek, która niemal pożarła nas po ostatnim wpisie.
Ale my przekornie zadaliśmy sobie pytanie – kto jest największą firmą telekomunikacyjną działającą na polskim rynku? No właśnie. Dziś wyjaśnimy wam jak działają giganci. Kto wie, być może ktoś z was stworzy dzięki naszemu poradnikowi solidną przeciwwagę?
Wielu czytelników często zarzuca nam, że jesteśmy homofobami. To nieprawda, zresztą jako redakcja bloga prowadzonego przez dwóch niesamowicie seksownych facetów bylibyśmy w tym i tak niewiarygodni. Homoseksualistów dzielimy na gejów, pedałów i pospolite cioty.
Trudno napisać coś ciekawego o kraju, w którym nie ma w sprzedaży Cherry Coke. Ponieważ jednak szeryfów w turystyce jest tylko dwóch i wbrew pogłoskom żaden z nas nie nazywa się Cejrowski, w imię dziennikarskiej rzetelności nauczymy was jak przeżyć w Turcji.
Dziekanat dzielimy na kolejkę do dziekanatu i dziekanat właściwy. Ilekroć odwiedzamy to piekielne miejsce, potem przez trzy dni pijemy, nie możemy zasnąć i płaczemy w swoje ramiona niczym w teledysku Sary Connor. Strach robić doktorat!
Bycie studentem to jedna z najcudowniejszych rzeczy jaka może przydarzyć się człowiekowi, a już sam wstęp tej notki dość dobitnie wyjaśnia, że sesję wrześniową mamy za sobą. Przede wszystkim jednak niewiele jest grup społecznych, które codziennie mają komfort zadania sobie filozoficznego pytania – „czy to słońce właśnie wschodzi czy zachodzi?”
Mamy jedną podstawową zasadę: każdy może być tak pojebany jak tylko pragnie, byle nie zawracał tym dupy innym. Na naszym blogu rozprawiliśmy się już z feministkami, świadkami jehowy, gejami, kibolami, ateistami, politykami sld, hipsterami, upr-owcami, studentami… Długo by wymieniać, w każdym razie pojebów społecznych jest jeszcze wielu, a dziś wyjaśnimy wam dlaczego nie chcemy byście byli wegetarianami.
Tak jak Enty miały swojego Sarumana, mugole Lorda Vol… Sami-Wiecie-Kogo, tak kibice w Polsce maja swojego Premiera Tuska. Ponieważ skończyli się już Prezydenci, których można pozabijać, bliższe spiskowanie z Rosją musiałoby się skończyć fellatio, a żydzi ręka w rękę z gejami tańczą na ulicach Warszawy, nadeszła pora na ostatni bastion patriotyzmu w mateczce Rzeczpospolitej. Czytaj dalej
Kiedy w styczniu 2009 roku podjęliśmy decyzję o tym by nauczać obiecaliśmy, że powiemy wam jak żyć. I konsekwentnie staramy się to robić. Z racji, że niechybnie nasza misja edukacyjna zbliża się ku końcowi, dzisiejsza notka to jedna z niewielu, w których będziemy opowiadać wam wyłącznie o życiu. To notki bardzo niebezpieczne, ekshibicjonistyczne, oparte na doświadczeniach i błędach, które kolekcjonowaliśmy przez niemal ćwierć wieku.
Wzorem Kubowego Croppobloga, postanowiliśmy raz w miesiącu lansować to co naszym zdaniem jest warte uwagi także na Jak Żyć. Sprawa jest bardziej złożona, bo w tym wypadku musimy dążyć do kompromisu. Dziś będzie o tym czemu muzyka POP jest dobra, czemu mainstreamowy wcale nie znaczy „zły”. Będzie o cyckach, długich nogach, seksoholiźmie, wypadającym biodrze Madonny i Interze Mediolan. Szara codzienność w redakcji Jak Żyć.
