O tym, że Euro 2012 jest ważne w naszym życiu i że nasze życie jest ważne dla sukcesu Euro 2012 przekonaliśmy się chwilę po tym jak mniej więcej miesiąc po przeprowadzce ze Śródmieścia na Mokotów, rosyjska delegacja stanowczo zaczęła się domagać przeniesienia swojego kibicowskiego miasteczka spod Pałacu Kultury na Pole Mokotowskie. To się właśnie nazywa pierdolona magia, dziękujemy i pozdrawiamy. Czytaj dalej
Zrobiła się moda na czytanie. I bardzo dobrze, bo to fajne zajęcie, ale niektórym czytać nie wystarczy, muszą do tego sobie jeszcze popierdolić i dośpiewywać filozofie. Najgorsze jest w tym to, że naczelnymi ekspertami od czytelnictwa zostali głównie ludzie, którzy nie tak dawno temu stawiali mineralkę przed Zbyszkiem Nowakiem w telewizji, a program Idź na całość rozwijał ich kulturalnie. Czytają i czują się lepsi. Czytaj dalej
Kochamy ludzi, których znamy, ale nie widzieliśmy ich 15 lat i na ulicy mówią/odpowiadają nam “cześć” i idą w swoją stronę. Nie ma bowiem niczego gorszego niż taki znajomy z podstawówki (trzykrotnie dzieciaty, może jest w tym szaleństwie metoda jak patrzymy na reformę emerytalną), który zwalnia, przystaje i pyta “co tam słychać?!”. To zaś oznacza konieczność przeprowadzania małej rozmowy towarzyskiej.
Zaczęło się w grudniu. Kuba postawił na Arsenal i Napoli. Andrzej popierał Milan i Chelsea. Stawka zakładu? Przegrany do końca sezonu kibicuje Barcelonie (bo kibicuje im Andrzej) lub Interowi (bo kibicuje im Kuba). Kuba trochę się wpierdolił, ale – jak we wszystkim co robimy – obaj (solidarnie!) kibicami Barcy będziemy najgorliwszymi. Nauczyły nas tego lata obserwacji.
Wiadomość o 35. urodzinach Shakiry strzeliła w nas jak grom z jasnego nieba. Musicie bowiem wiedzieć, że jak chyba wszyscy chłopcy wyprodukowani pod koniec ostatnich tak dobrych pokoleniowo lat 80-ych, mamy olbrzymią słabość do tej wokalistki.
Nasza urodzinowa notka rodziła się długo i w bólach, a to głównie dlatego, że do kolejnego egzaminu było jeszcze trochę czasu – wiecie jak jest. Teraz zostały nam już tylko godziny, głowy nasze puste i – co typowe dla tego stanu rzeczy – wena nas rozpiera.
W listach tłumnie jak nigdy prosicie nas byśmy wypowiedzieli się o ACTA (szkoda, że równie ochoczo nie wysyłacie nam pieniędzy). Oczywiście, że ACTA ssie pałkę, jest oderwanym od rzeczywistości bublem, na którego tle nawet słynna ustawa hazardowa wydaje się być perłą rodzimej legislacji.
Dziennikarstwo to drugi po prawie i przedostatni w sumie kierunek studiów humanistycznych, który sam z siebie daje jakieś perspektywy. Potem są jeszcze wszystkie filologie, choć sami nie wiemy czy naprawdę kręcą nas ci wszyscy przyszli tłumacze, nauczyciele, itp. czy po prostu mają tam najlepsze na całym uniwerku dupencje (oj mają). Dziś jednak nauczymy potencjalnych dziennikarzy jak żyć.
Po europeistyce przyszłość jest jasna, przyszłość to praca w salonie Orange. W nieco bardziej zawiłej sytuacji są jednak absolwenci bardziej perspektywicznych kierunków – w tym prawa – i dziś tych ostatnich nauczymy (tak, zgadliście) jak żyć.
Przede wszystkim, po pierwsze, najważniejsze – nie rzucać się pod metro, tramwaj, pociąg. Jest styczeń, a my mamy już po osiem nieobecności na zajęciach, bo jakaś jebana pindyrynda tydzień w tydzień postanawia skończyć z tym wszystkim rujnując przy tym przemysł komunikacyjny całej Warszawy.
Oczywiście w święta wszyscy powinniśmy kochać się bardziej, mocniej, głębiej (?), ale nic nie poradzimy na to, że te jebane kurwy uaktywniają się najbardziej w tym właśnie okresie. Jest za zimno, żeby strajkować przy budowie autostrady, a wszystkie foki w zoo na ich widok kryją się pod lodem. I tak oto w święta ekolodzy na swój cel kolejny raz upatrzyli sobie ludzi.
Europejska gospodarka jest na skraju załamania, ale prawdziwy kryzys, kryzys niesamowitości, rozgrywa się w Warszawie. Z sentymentem spoglądamy wstecz i pytamy: Panie Premierze, jak żyć?
PROLOG
Jechanie po TP S.A. jest popularne mniej więcej od 1993 roku i jest to hejt, który całkiem sensownie może uprawiać nawet największy idiota, choćby na ten przykład blogosfera pedałów i feministek, która niemal pożarła nas po ostatnim wpisie.
Ale my przekornie zadaliśmy sobie pytanie – kto jest największą firmą telekomunikacyjną działającą na polskim rynku? No właśnie. Dziś wyjaśnimy wam jak działają giganci. Kto wie, być może ktoś z was stworzy dzięki naszemu poradnikowi solidną przeciwwagę?
Wielu czytelników często zarzuca nam, że jesteśmy homofobami. To nieprawda, zresztą jako redakcja bloga prowadzonego przez dwóch niesamowicie seksownych facetów bylibyśmy w tym i tak niewiarygodni. Homoseksualistów dzielimy na gejów, pedałów i pospolite cioty.
Trudno napisać coś ciekawego o kraju, w którym nie ma w sprzedaży Cherry Coke. Ponieważ jednak szeryfów w turystyce jest tylko dwóch i wbrew pogłoskom żaden z nas nie nazywa się Cejrowski, w imię dziennikarskiej rzetelności nauczymy was jak przeżyć w Turcji.
