W listach tłumnie jak nigdy prosicie nas byśmy wypowiedzieli się o ACTA (szkoda, że równie ochoczo nie wysyłacie nam pieniędzy). Oczywiście, że ACTA ssie pałkę, jest oderwanym od rzeczywistości bublem, na którego tle nawet słynna ustawa hazardowa wydaje się być perłą rodzimej legislacji.

Swoje fachowe opinie prawne wyrazili już na youtubie m.in. recenzent gier, który ma tak gadane, że sam numer swojego telefonu podaje jakieś 28 minut, bezzębna babcia klozetowa oraz znany i ceniony kucharz reprezentacji, Robert Sowa. My tymczasem postanowiliśmy sprawdzić jak będzie wyglądał świat już po ewentualnym wprowadzeniu kontrowersyjnej ustawy.

Na wstępie stanowczo chcieliśmy się odciąć od grupy anonymous, którą hejtujemy tak mniej więcej od połowy 2011 roku, kiedy w ramach walki o demokrację i lepsze jutro ludzkości rozjebali na dobry miesiąc wszystkie konsole Playstation 3. Zrozpaczony Kleszcz starannie zapakował wówczas walizkę, głównie butelkami i na miesiąc przeprowadził się do nas. Kwiecień 2011 dosłownie wyparował z naszego życiorysu, przez mgłę pamiętamy tylko 30 dni morderczego kaca i tę piosenkę:

Kiedy my byliśmy w gimnazjum, łoiliśmy browarki pod trzepakiem i graliśmy w Counter-Strike’a. Dzisiejsza młodzież woli ratować świat, choć fakt, iż internet nie potrzebuje dodatkowej kontroli prezentują w równie przekonywujący sposób, jak gdyby Ahmadineżad zrzucał na Londyn atomówki z dymem układającym napis „o co wam chodzi, kozojebcy są spoko”.

Internauci chyba trochę histeryzują, no bo gdyby wierzyć ich słowom, świat po wprowadzeniu ACTA wyglądać będzie mniej więcej tak:

1. Duch powstańczy obudzi się w narodzie

Z entuzjazmem spoglądamy na wizję poranków, kiedy przy akompaniamencie głośnego pukania do drzwi Kazik w popłochu będzie spuszczał w kiblu ulotki Solidarności i pendrive’y. Będziemy mogli poczuć się trochę jak nasi rodzice.

Prawdziwą przygodą będzie spacer ulicami Warszawy, a praskie kamienice zaczną pokrywać malowane nocą napisy „Polish Elite Board Walczy”.

2. Providerzy będą mieli wgląd w to co przeglądasz w sieci #1

Wyobraźcie sobie, że nagle dzwoni Błękitna Linia TP, a tam głos: „człowieku, nie oglądaj tego, przez 20 minut jakiś murzyn tańczy z pentem na wierzchu przed podstarzałymi panienkami, a żadna nawet nie weźmie go do buzi, obczaj lepiej to, co wysłałem ci na pocztę, Sasha Grey wzniosła się na wyżyny”.

Sasha Grey na wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej

3. Providerzy będą mieli wgląd w to co przeglądasz w sieci #2

Na marcowej fakturze za internet w rogu długopisem jest dopisane „propsy za notkę o wegetarianach, uśmialiśmy się setnie”. W rozpisce usług obok utrzymania linii telefonicznej i internetu 20 megabitów jest wpis „1500-, to za notkę o Telekomunikacji”.

4. Koniec z serialami

Od tej pory amerykańskie seriale tylko w polskiej telewizji. I to na licencji! Dexter będzie się nazywał Darek, a zagra go Tomek Karolak. W finale pierwszego sezonu złapie go Ojciec Mateusz.

Gwiazdą serialu „Grabina” na licencji Californication przewrotnie zostanie… Tomek Karolak. Główny bohater będzie znanym powszechnie redaktorem magazynu „Strażnica”, a swoim życiem nawoływać będzie do wstrzemięźliwości seksualnej.

Tomasz Karolak - aktor, talent, gwiazdor, po tym jak odratował Hankę Mostowiak - także bohater

W roli Doktora Chałupy wystąpi tymczasem Tomasz Karolak. Charyzmatyczny bohater w złośliwy sposób będzie odmawiał pacjentom wypisywania refundowanych leków.

W efekcie polskie PKB wzrośnie o jakieś 14%, a znudzeni studenci do swoich egzaminów będą nauczeni już na tydzień przed terminem.

5. Do usranej śmierci utkniemy w epoce Justina Biebera

Nigdy więcej nowych empetrójek. Zostanie nam Lady Gaga i 280 piosenek, do których wpierdolił się jakiś Pitbull, łącznie z Pitbull vs Skaldowie. Nie ma co słuchać radia, bo odkąd wprowadzono nakaz preferowania rodzimych wykonawców, 75% czasu antenowego wyśpiewuje Tomek Karolak.

6. Naruszanie własności intelektualnej Dody

Słyszycie jak to w ogóle brzmi :D?

prawie jak "oczernianie Baracka Obamy"

7. Prawo autorskie i prawo patentowe są naszą przyszłością

Kiedy stawialiśmy na karierę prawników wiedzieliśmy, że pewnego dnia będziemy bardzo złymi ludźmi, ale nigdy nawet nie marzyliśmy o tym, że będziemy mogli zadłużyć na trzy pokolenia do przodu jakiegoś studenta, który pobrał z internetu empetrójkę. To jak Boże Narodzenie w styczniu.

8. Zejdziemy do podziemia

Walkę z systemem mamy w genach. Szwagier będzie przemycał torrenty na pendrive’ach ukrytych w dupie, fajne piosenki będziemy słuchać od tyłu (a ileż satanistycznych treści się znajdzie), a żeby przypadkiem nie naruszyć praw do jakiejś fotografii będziemy wszystkie ręcznie przerysowywać kredkami.

Tomasz Karolak na gali rozdania Oscarów (wszelkie prawa zastrzeżone, Jak Żyć S.A., 2012)

9. Do końca roku dostęp do internetu będzie miało może z 10 000 Polaków

Jeśli providerzy rzeczywiście planują odcinać od internetu wszystkich, którzy łamią postanowienia ACTA, to prawdopodobnie będą musieli odpiąć cały kraj, media, artystów (ściągających własne piosenki), rząd, a na końcu samych siebie. Nic to jednak, gdyż

10. Polacy stworzą własny internet

W zasadzie w sieci (póki co tej globalnej) już pojawiły się stosowne plany. Andrzej, inżynier ze Swarzędza, razem z sąsiadem podpięli się za pomocą mikrofalówki. Twierdzą, że ten patent mógłby objąć całą Polskę, gdyby tylko w Warszawie, Krakowie, Gdańsku, Poznaniu i Lwowie (oczywiście) postawić takie zajeeeeebiście wielkie mikrofale.

polnet v. 1.0

Zasadniczym błędem studentów dziennikarstwa jest fakt, iż jakieś 50% z nich stanowi grupa osób „ciam ciaram ciam ciam, bendem dziennikarko, jak Elżbieta Jaworowicz, jak przyjechała do nas do wsi to wszyscy przyszli łoglądać, nawet kury sołtysa, a one zarozumiałe so„. Przeciętny student dziennikarstwa piątego roku ostatni artykuł napisał w ramach wypracowania na maturze, ale się nie razi, bo on będzie dziennikarko telewizyjno, a wygląda mniej więcej tak:

(czyli wciąż lepiej niż Kazimiera Szczuka)

(Jakbyście jeszcze nie skumali, akcja naszej notki gościnnie rozgrywa się na Śląsku, dlatego tak śmiesznie do was mówio, żeby warszawiaki nie mogły zrozumić! Jak Kubo wróci z kopalni, a Kaźmirz narąbiu koksu w lesia, to ugotujemy se wodzionke, hej!)

Nigdy nie studiowaliśmy dziennikarstwa, ale nie musimy, w końcu to wasi wykładowcy doktoryzują się na nas, a nie odwrotnie. Kontakt z branżą rozpoczęliśmy jakoś pod koniec 1999 roku, w 2001 podrzuciliśmy Maxowi tę śmieszną manierę i tekst „Boston Masaczjusets”, potem napisaliśmy kilka pullitzerowych tekstów na zlecenie znanych dziennikarzy i tak oto anonimowi, ale bogaci, działamy w podziemiu. I wiemy co mówimy – zastanów się porządnie czy aby na pewno chcesz być dziennikarzem.

A choćby politycznym

Dziennikarz jako zawód zaufania publicznego to mit dwudziestolecia międzywojennego. Jeśli chcesz pracować w TVNie to przygotuj się na to, że nawet Grzegorz Miecugow na „dzień dobry” będzie się do ciebie zwracał słowami „ty kurwo, ty szmato, ty sługusie putina”.

Uroki pracy w mainsteramowych mediach

Nieco mniej na świeczniku znajdują się papierowe redakcje, bo gazety nie można wrzucić na YouTube’a, a poza tym naród głupieje i i tak nikt ich nie czyta. Kariera w Newsweeku albo we Wprost wiąże się jednak z ryzykiem, że koleżanką z rubryki może być doktor habilitowana Magdalena Środa, która jest oficjalnie już najgłupszą publicystką w historii polskiej prasy, a dodamy, że tuż obok nas leży w tym momencie Kurier Katowicki, gdzie felietony o deprecjacji euro pisze Gracjan Roztocki.

Możesz też być prawdziwym dziennikarzem w Jedynej Wolnej Polsce, najlepiej w jakimś piśmie z patriotycznym błędem ortograficznym w tytule, jak nasz ulubieniec Krzysztof Feusette, co jednak wiąże się z koniecznością i umiejętnością dostrzegania spisku i żądzy mordu nawet w porannej jajecznicy.

Dziennikarstwo sportowe

Rzecz w tym, że to raczej z niewyjaśnionych przyczyn męska praca. Niewyjaśnionych, bo od „ależ ten Real dziś gra, co nie Mati?” czegoś bardziej pedalskiego już nie znajdziemy, nawet kobiety wydają się być bardziej męskie (ten jeden raz to komplement). Dziennikarz sportowy w Polsce ma dobrze: jeździ po świecie, pogada, napije się, pokrzyczy kiedy jest trochę zamieszania pod bramką/na skoczni. Sami chętnie byśmy zostali dziennikarzami sportowymi, gdyby nie fakt, że po pewnym czasie w branży dzieje się z nimi coś złego.

coś złego

Dziennikarka modowa

Dziewczyno, możesz być największym pasztetem i nie mieć za grosz gustu, szczerze, bo jeśli Karolina Korwin-Piotrowska zrobiła karierę jako ikona i wyrocznia stylu, to ty też możesz. Jeśli nie skończysz studiów możesz zaciągnąć się do redakcji Pudelka, jeśli jednak w życiu ci się powiedzie wraz z Alicją Resich-Modlińską będziesz mogła robić dokładnie to samo (tylko teraz to się będzie nazywało „z klasą”) w miesięczniku Twój Styl.

Jeśli dodatkowo masz obsesję fotografowania samej siebie i lubisz sobie przyrządzać pierdoloną kawę przez trzy godziny, załóż bloga o modzie i gotowaniu. Że niby nikt nie będzie chciał o tym czytać? Nie martw się, jakoś to będzie jeśli twój tata jest premierem…

Recenzuj gry komputerowe

Jeśli tylko jesteś w stanie cofnąć się w czasie (tak do gimnazjum) zostań ekspertem od gier komputerowych. Największe serwisy i czasopisma o grach płacą za recenzję SPEKTAKULARNĄ kwotę 50 złotych i jeszcze możesz sobie dwa tygodnie grać twierdząc, że jesteś w pracy. Dlatego dziennikarze piszący o grach są zazwyczaj biedni i pozbawieni elementarnej ludzkiej godności, ale za to szczęśliwi. Od czasu do czasu zbierają się na imprezach dla growej prasy, gdzie jest darmowy catering. Właśnie te chwile trzymają ich przy życiu. Tylko tutaj: kolonia krasnoludów przebranych za bohaterów „Wiedźmina” z pięcioma termosami w ręku.

Redaktorzy CD-Action w drodze na pogrzeb redaktora naczelnego

Dziennikarstwo radiowe

Kiepska sprawa, w chwili obecnej radia słuchają tylko podkurwieni w korkach kierowcy (będą udzielać ci się złe emocje) oraz schizofrenicy, ale tu volume jest ustawione na 0, bo co się będziecie zagłuszać.

Po drugiej stronie kamery

Studiowanie dziennikarstwa żeby być operatorem kamery to jak studiowanie prawa żeby być komornikiem.

Katecheza #940: Dziennikarstwo to ciężki kawałek chleba. 5 lat studiów, 45 lat praktyki, a i tak nigdy nie będziesz nawet w połowie tak dobry jak utalentowani naturszczykowie (to o nas).

Po europeistyce przyszłość jest jasna, przyszłość to praca w salonie Orange. W nieco bardziej zawiłej sytuacji są jednak absolwenci bardziej perspektywicznych kierunków – w tym prawa – i dziś tych ostatnich nauczymy (tak, zgadliście) jak żyć.

Polski system prawny najprościej jest podzielić na publiczny oraz prywatny. Osoby, które postawiły na karierę w sektorze publicznym znane są z tego, że mają pasję – cała reszta ma mniejsze lub większe pieniądze.

Prawo konstytucyjne

To idealny wybór dla osób leniwych, bo w prawie konstytucyjnym rzadko kiedy coś się zmienia (nawet jeśli Donald Tusk obiecuje i biega po Sejmie z kartonowymi pudłami). Eksperci od prawa konstytucyjnego mają zapewnioną robotę w Trybunale, paru bardziej spektakularnych sądach, a jeśli praca wygląda tam tak jak praktyki („chcesz papierek od razu czy naprawdę planujesz do nas przez miesiąc przychodzić?!”) to jest to raj na ziemi.

Bardziej wyekspieni konstytucjonaliści lądują na uniwerku, a to oznacza stałą porcję studentek przed egzaminem, jeszcze bardziej zdesperowanych niż piątoroczne, które wciąż nie mają męża (no i są młodsze, a jak mawiał Roman Polański… albo nie). Esencją konstytucjonalizmu są występy w roli eksperta w TVN 24 – Anita Werner, jak Anita Werner, ale Beata Tadla wciąż jest przecież niczego sobie.

W trakcie szukania tego zdjęcia trafiliśmy na stronę kolesia, który od 5 lat wrzuca fotki Beaty Tadli dzień w dzień z nowego wydania faktów (i tym podobnych) - ktoś tu jest niezłym lemmingiem!

Prawo administracyjne

Zabawa dla masochistów. W telegraficznym skrócie jest to bowiem zabawa w stanie w kolejkach w rozmaitych urzędach, ale kiedy będziemy chcieli złożyć skargę (a wierzcie: będziemy) to zamiast jak kulturalny szary obywatel kurwić na środku urzędu, musimy bawić się w pisanie listów do przełożonego. Tutaj zaczynają się schody, bo przełożony od czterech lat odpisuje prosto z Portoryko, ale tak ma być i to jest suwerenne.

Ekspertami od prawa administracyjnego bardzo często zostają dzieci, które w młodości pasjonowały się kolejno: bierkami, jedzeniem czekolady 2,5 roku po tym jak przyniosła im je babcia i oglądaniem programu Bogusława Kaczyńskiego o meandrach światowej opery.

Jedyny powszechnie lubiany Kaczyński w Polsce

Doradztwo podatkowe

Jak argumentuje kilku naszych bardzo dobrych kolegów – to niezwykle pasjonująca dziedzina prawa, która pozwala w odpowiedni sposób rozli… zzzzzzzzzzzzz… chrrr…. zzzzzzzzzzzz, hę?

Prawo cywilne i handlowe

W końcu coś emocjonującego. Prawo cywilne jest wszędzie dookoła nas, na szczęście szarzy przeciętni ludzie nie do końca rozumieją wszystkie jego meandry (co gorsza, niektórzy nasi ćwiczeniowcy uważają, że my też nie). Kiedy już zrozumiemy jak wielka moc płynie z prawem cywilnym – i nie chodzi tu tylko o możliwość odesłania torebki kupionej przez internet w ciągu 10 dni -  jak najszybciej warto zaciągnąć do jakiejś cywilnoprawnej kancelarii.

W tym wypadku koniecznie trzeba jednak pamiętać o tym, że początki bywają trudne. Wbrew temu co lansują hollywoodzkie stereotypy przeciętny praktykant w kancelarii prawnej nie tylko nie zarabia, ale też zmuszony jest do parzenia kawy, kserowania i sprzątania wymiocin swojego patrona, który nie bez kozery zachowuje się jak – co tam! – nazywa się Zdzisław Kręcina.

Przeciętny praktykant zmuszony jest również oddać swojemu mecenasowi najmłodszą córkę w rodzinie, a i tak jest szczęśliwy, że przełożony nie jest pedałem

Prawo rodzinne

To tak zwana mina – tutaj trzeba być naprawdę czujnym. Nieopatrznie ktoś mógłby pomyśleć po akapicie o prawie cywilnym, że super, bo on lubi rodzinne. Nic bardziej mylnego. Do usranej śmierci będziesz słuchał od biednych ludzi (którzy zapłacą ci za trwającą sprawę grosze, połowę w konfiturach i jeszcze będą krzyczeć, że drogo) jak ta lafirynda nie chce prać mu skarpetek i jak on ciągle wraca zachlany z roboty. Absolutnie jedna z większych pułapek czyhających na młodych, prężnie zapowiadających się jurystów.

Jak będzie się rozwodzić Doda z Majdanem to pójdą do zaprzyjaźnionego prawnika rodziny, wujka Stefana, który na co dzień specjalizuje się w logice prawniczej. Co się tak gapicie, jakbyście nigdy Klanu nie oglądali?

Wuj Stefan (z prawej) i Chojniccy, którzy za usługi prawne płacą mu w pierogach

Prawo karne (czytaj też: prawo karne dla niezainteresowanych)

To kolejna mina ponieważ do usranej śmierci działasz w branży albo z ludźmi, którzy są wiecznie wkurwieni bo nie udała im się kariera cywilistów, albo z ludźmi, którzy są przydupasami mafii, albo z dzikimi ideowcami walczącymi o prawo i sprawiedliwość z gatunku tych co na ulicy biegną 5 metrów żeby podnieść znaleziony na trawniku papierek i wrzucić go do kosza.

Z wyjątkiem wariantu mafijnego twoje zarobki są nieciekawe, a w pracy obracasz się głównie w gronie złodziei, morderców i gwałcicieli, w związku z czym grupa „znajomi z pracy” na facebooku nie wygląda potem szczególnie prestiżowo.

Katecheza #399: A to tylko wierzchołek góry lodowej. Głębiej nurkować jednak nie będziemy, bo wiemy, że nie lubicie dużo czytać. Będziecie dobrymi prawnikami! (czytaj też: dlaczego nie studiować prawa i nie być prawnikiem)

Przede wszystkim, po pierwsze, najważniejsze – nie rzucać się pod metro, tramwaj, pociąg. Jest styczeń, a my mamy już po osiem nieobecności na zajęciach, bo jakaś jebana pindyrynda tydzień w tydzień postanawia skończyć z tym wszystkim rujnując przy tym przemysł komunikacyjny całej Warszawy.

Co najgorsze, tydzień w tydzień ją odratowują, a my wpisy do indeksu dostać musimy, bo lata bimbania sprawiły, że sytuacja na froncie ECTS nie wygląda kolorowo.

Samobójstwo nie jest rzeczą, która na tym świecie podoba nam się najbardziej, co poniekąd zwiastuje już sama nazwa bloga, którego z pewnych względów nie nazwaliśmy przecież „jak się pociąć” (choć jeśli czytacie nas regularnie, to dobrze wiecie, że moglibyśmy).

W zasadzie nie znajdujemy żadnego racjonalnego powodu do popełnienia samobójstwa, chyba że jesteś gwiazdą muzyki. Wyobraźcie sobie jak wyglądałby rodzimy showbiznes, gdyby w 2001 roku po Opolu dla przykładu Michał Wiśniewski strzelił sobie efektownego samobója. To byłaby prawdziwa tragedia: nigdy nie powstałby „Jestem jaki jestem” ani nawet „Babski świat” i „Keine Grenzen”. Tymczasem prasa do dziś pisałaby o polskim Kurcie Cobainie, jakaś łódzka szkoła bankowo nosiłaby jego imię, a internauci na youtube pisaliby „Michał [*] i Magik [*] – pamiętamy”.

Po "A ja mam już dość" byliśmy szczerze zaniepokojeni

Choć skądinąd wiemy, że wielkimi fanami naszej twórczości są m.in. Czesław Czyta i Ewa Farna, zakładamy, że nie jesteś gwiazdą muzyki POP. W związku z tym stanowczo odradzamy ci popełnienie samobójstwa. Jeśli jednak nasze rozpaczliwe nawoływania nie przemawiają, mamy następujące postulaty

- nie zabijaj się w miejscach publicznych, no do kurwy nędzy, nikt nie ma ochoty ani na to patrzeć, ani w dobie powszechnej telewizji, internetu i kultu Tarantino, absolutnie na nikim nie zrobi to wrażenia, nie kupisz nawet entuzjazmu tych 10% społeczeństwa, którzy nie ogarniają technologii, bo oni na własne oczy widzieli WOJNĘ

- jeśli już musisz zabić się w miejscu publicznym, nie rzucaj się pod środek transportu publicznego, jakkolwiek może być to trudne do zrozumienia, na świecie są miliony ludzi, którzy chcą żyć, ale być może nie będą kiedy ich szef/rektor/żona będą wysłuchiwali dlaczego piąty raz w tym miesiącu spóźnili się do pracy/uczelni/sprzątania

- jeśli już koniecznie, ale to koniecznie musisz zabić się w miejscu publicznym, wiadomo: płuca, dotlenisz serce, a mimo to zrobisz nam pierdoloną łaskę i nie rzucisz się pod metro, uważaj czy na przykład skacząc z dachu wysokiego wieżowca nie skaczesz na przechadzającą poniżej wycieczkę ośmiolatków z pobliskiej podstawówki, chyba że jest to podstawówka dla świadków jehowy

Watykan niechętnie o tym mówi, ale za każdego zajebanego świadka jehowy po śmierci czeka na nas dokładnie 11 chętnych dziewic - my już zabiliśmy swoich 10 świadków, a ty?

- jeśli zabijasz się w miejscu publicznym, wieszanie się nie jest najlepszym możliwym pomysłem, istnieje ryzyko, że zanim cię znajdą to dorwie cię przechadzająca się akurat ulicami miasta parada równości, prawie na pewno natomiast przypadkiem odleje się na ciebie wracający po pijaku do domu Kazik

- jeśli jesteś emopipką; chłopakiem, który maluje oczy; albo grubasem, który wie, że czarne wyszczupla i dośpiewuje sobie do tego filozofię, albo dziewczyną z bzdurną fryzurą; albo nakręcono o tobie nawet fajny jak na polskie realia film; albo nie widziałeś SS, ale i tak samobójstwa uważasz za trendy to zamiast ciachać się żyletką w wannie oddaj krew dla potrzebujących, a jak będą chcieli wyjąć igłę w odpowiednim momencie, to nie pozwalaj i patrząc mętnie w przyszłość cytuj Williama Wallace’a z Bravehearta

na dodatek jak grubasy zobaczą ile za to jest czekolady, to od razu im wróci ochota do życia

- jeśli chcesz przedawkować jakieś leki, to zastanów się trzykrotnie czy chcesz stać się gwiazdą i bohaterem ciemiężonego narodu w oczach tercetu Kaczyński-Macierewicz-Fotyga, który będzie przeciwstawiał cię skandalicznym reformom ministra Arłukowicza

Ostateczny zwiastun końca KRUSu, co nie zmienia faktu, że akurat Andrzej Lepper swego czasu czytał naszego bloga i przynajmniej w ostatnich chwilach życia nasze porady wyszły mu na dobre

- jeśli już koniecznie musisz się zastrzelić, to wiedz, że na całym jebanym świecie nikt nigdy nie zabił nikogo śrutówką, nawet w grze komputerowej, równie nieefektywne są: pistolet na kulki, pistolet gazowy i gaz pieprzowy, co nasz niezależny korespondent z końca świata, Ośka, zdecydował się badać niedawno w ilościach hurtowych; jeśli masz już porządny pistolet to przemyśl: na pewno chcesz ujebać mamie boazerię?

- jeśli zabijasz się we własnym mieszkaniu i mieszkasz sam, przeczytałeś nasz poradnik i nawet ci się podoba, ale nie tak bardzo by czekać na kolejne notki, chcesz skończyć to po cichu, to powodzenia, tylko zostaw otwarte na korytarzu drzwi, bo w całym bloku będzie tobą JEBAŁO

Katecheza #248: Bądź fajnym samobójcą i myśl o innych

Ekologów dzielimy na dwie grupy: ekologów zwykłych i ekologów idealistów. Z tymi pierwszymi nie ma takiego utrapienia, bo to najbardziej pazerne mendy jakie kiedykolwiek spotkaliśmy, a przypominamy – znamy osobiście większość ekskluzywnych dziwek w całej Warszawie. Ekologom zwykłym wystarczy pomachać przed ryjami dziesięciozłotówką i zaraz pobiegną przywiązać się do innego drzewa, które akurat nie znajduje się na twojej posesji.

Ekologów zwykłych jest bardzo dużo, ponieważ ekologia wyparła modę na mycie szyb na skrzyżowaniach w wioskach, które przecinają drogi krajowe. W związku z tym wniosek jakoby obecni ekolodzy, np. Joanna Krupa, Al Gore czy Karol Strasburger w latach 90-ych byli chłopcami, którzy na skrzyżowaniach przypierdalali się do ciebie ze szczoteczką i wiadrem z ludwikiem i myli szyby aż dostali 2 złote jest jak najbardziej prawidłowym tokiem rozumowania.

Ekopropaganda lub naszym zdaniem - jak to mówią młodzi ludzie - "FAIL"

Aktorka jedna z drugą zaczepia na ulicy i opowiada obcym ludziom, żeby sikać pod prysznicem i popierdalać w ciuchach uszytych tylko z tworzywa sztucznego. „Pani kochana, ale ja tutaj po wódkę stoję, ja nawet nie pytałem”. Poza chęcią dostania się na salony, ekologię wykorzystuje się żeby: dostawać duże łapówki, rozkręcić swoją własną firmę, dostawać co roku album o pięciu uratowanych pandach, który zrobiono z dwustu tysięcy wyciętych drzew, a nawet dostać się do parlamentu (ale bardziej opyla się być pedziem).

Gorzej jest z ekologami-ideowcami. To paradoks, ale podobnie jak w przypadku wegetarian, wyborców UPR, feministek i innych wzgardzanych przez nas grup społecznych, ekolodzy-ideowcy również są co do zasady ludźmi brzydkimi (inna rzecz, że z ładnych ludzi to potrafimy wymienić może tylko siebie i kilka naszych czytelniczek). Standardowy ekolog/ekolożka jest niepozorny, nie poznasz go w tłumie dopóki nie usłyszysz głośnego „MATKO BOSKA CZY TO FUTRO?!” (przytrafiło się to m.in. biednemu Piaskowi w połowie finału Eurowizji).

Dopiero potem we znaki dają się elementy charakterystyczne: flanelowa koszulka w kratę, wąskie jeansy i koniecznie brzydkie, niezadbane włosy, jakby ktoś je mył ptasimi odchodami, które jednak nie szkodzą ozonowej powłoce ziemi w tak perfidny sposób jak szatańskie imperium L’Oreal.

Drzewka, które zaraz zajebią z lasu i jutro je sobie kupimy bo parę lat wcześniej posadzono je tam za nasze pieniądze, poza tym bo MOŻEMY, CHCEMY I LUBIMY, a dodatkowo świąteczny akcent, wesołego alleluja!

Hobby ekologów są ustawki. Tak jak fani muzyki chodzą na koncerty, gier na klanówki, a piłki nożnej krzyczeć na Tuska, tak ekolodzy organizują regularne wyprawy w losowo wskazane miejsce na mapie, rozstawiają tam blokady ze swoich związanych rękawami flanelowych koszul i drą ryje wypłaszając lokalne ptactwo, a lokalnym królikom zasypując norki. Nikt tam nie chciał budować autostrady, a nawet jeśli to w naszym tempie do 2050 roku i tak nawet by tam walec nie dojechał, ale pierdolone zielone mendy za wszelką cenę muszą się poczuć pożyteczne i przydatne matce Ziemi.

Wśród najbardziej upierdliwych ekologów prym wiodą jednak ekolodzy, którzy każdego roku zużywają hektolitry prądu (możliwe, że to inna jednostka, nie byliśmy asami z fizyki) wydzielając przy tym kilometry ciepła – ekolodzy internauci. Jebany mendy nie siedzą na forach ekologicznych, bo sami siebie by pozabijali negocjując kto jest bardziej eko. Wpierdalają się na jak żyć, pudelka, mojpiestopedal.com, stronę świadków jehowy czy kurnik.pl opowiadając ludziom o globalnym ociepleniu i fakcie, że oni sobie grają w literaki, a tam kurwa topnieją lodowce.

Jednym z najbardziej znanych zaangażowanych ekologów jest Bono. Bono jest również aktywnym działaczem na rzecz płetwali, bezdomnych, głodnych, przeżartych, alkoholików, ubogich, biednych, upadłych bankierów, nękanych za wysokie podatki, nękanych za niskie podatki, niskich, wysokich, grubych, chudych, nijakich, ekhibicjonistów, feministek, szowinistów, faszystów, nazistów, liberałów, komunistów, cyklistów, egipcjan, ludzi z płaskostopiem, rakiem macicy, przerostem prostaty, problemów z erekcją, filatelistów, astmatyków, znerwicowanych, oszukiwanych przez państwo, oszukiwanych przez system, masonerii, żydów, katolików, buddystów, poszkodowanych przez tsunami, poszkodowanych przez huragany, poszkodowanych przez Katrinę, Haiti, Palestyny, Turcji, Izraela, Niemiec, Polski, Wielkiej Brytanii, Rosji, Chin (...) wydr, ryjówek, kurwa łosi, zielonoświątkowców, świadków jehowy, zbigniewów, żubrów, żanet, gżegżółek - to niestety tylko indeks, na pełną listę nie mamy miejsca

I stoi sobie taki Kazik z Kubą (tzn. każdy oddzielnie, lubimy się, ale wspólne świąteczne zakupy byłby już trochę gejowskie) i stanie taka pinda z tyłu i umartwia się, że z roku na rok maleje populacja karpi, a najlepsze, że zamiast wskoczyć do stawu i dymać jednego za drugim zapładniając, to chwilę potem ładuje takiego żywcem w torebkę i na trzy godziny wrzuca do bagażnika.

Aha, w tym roku darowaliśmy sobie świąteczną notkę, bo świąteczne notki są chujowe i na siłę. W to miejsce woleliśmy dać wam prezent w postaci rozprawienia się z tą zarazą naszych czasów, wojując słowem (a kto słowem wojuje, od słowa ginie, chyba, że moderuje komentarze, hyhy). Wesołych Świąt!

Katecheza #91: Bycie ekologiem jest dość chujowe, nie dość, że musisz wyglądać jak wygłodzony półpedał, to na dodatek jesteś równie bezużyteczny co wszyscy posłowie PiSu poza prezesem w sejmie.

Ps. Ośka, pozdrawia Cię Bezele!

Europejska gospodarka jest na skraju załamania, ale prawdziwy kryzys, kryzys niesamowitości, rozgrywa się w Warszawie. Z sentymentem spoglądamy wstecz i pytamy: Panie Premierze, jak żyć?

2008: 16.00 Powoli budzimy się do życia. W drzwiach mieszkania stoi rozentuzjazmowany Łukasz w starannie wypastowanych butach. W dłoniach trzyma starannie zmrożone flaszki. Słowa „Panowie, chyba nie będziemy nakurwiać tak od rana?” padają po raz pierwszy.
2011: 16.00 Powoli wracamy z pracy/uczelni/jogi. Kazik wstawia wodę na herbatę, Kuba zastanawia się czy dziś sypana czy w ramach małego szaleństwa owocowa.

2008: 16.05 Rozchodniaczek zaliczony. To nie pierwsza i nie jedyna rzecz, która zostanie zaliczona tego dnia.
2011: 16.05 Herbata zalana. Owocowa. Na bogato!

2008: 17.00 W mieszkaniu jest już około 45 osób, co jest zabawne, bo ma ono tylko 37 metrów kwadratowych. Są wszyscy znajomi ze studiów oraz kilkoro znajomych znajomych, czterech sąsiadów i jeden dzielnicowy. Ktoś właśnie zwymiotował przez balkon po raz pierwszy.
2011: 17.00 „Kaziuuu, włącz telewizor, zaraz będzie leciał Teleekspres!”

He, a pamiętasz jak w maju 2008 po juwenaliach Maciek powiedział, że zamknie litra bez popity?

2008: 18.00 Po dzielnicowego przychodzi żona. Liczba gości zaczyna oscylować w okolicy 70. Osoby, które od pół godziny piją w wannie zaczynają narzekać na brak miejsca.
2011: 18.00 Trwa popołudniowa drzemka.

2008: 18.15 Kazik wygrywa zakład polegający na popijaniu wódki czystym spirytusem. Jak się później okazuje w walce pokonuje samego Olafa Lubaszenko, który dziwnym trafem zawędrował w gości z ulicy (to był trudny okres dla Olafa).
2011: 18.15 Trwa popołudniowa drzemka. Olaf Lubaszenko jest gwiazdą serialu Barwy Szczęścia, gra tam taternika impotenta.

2008: 18.34 Andrzej zabawia się z żoną dzielnicowego w szafie. Kuba z niewielką grupą śmiałków idzie do sklepu po nową porcję wódki. Ktoś jedenasty raz puszcza „Infinity”, ktoś inny przełącza na „Poker Face”. Kto to kurwa jest Lady Gaga?
2011: 18.34 Trwa popołudniowa drzemka. Kuba przez sen nuci „don’t call my name, alejandro”.

2008: 18.59 Podirytowany Kazik wyrzuca piętnastoosobową grupkę osób z kuchni po tym jak postanowili rozpalić tam ognisko. Twierdzi, że jest to „ani śmieszne, ani bezpieczne” i zarządza grilla w salonie.
2011: 18.59 Przypominamy sobie, że dziś mieliśmy iść na siłownię. Po chwili dochodzimy do wniosku, że jesteśmy zbyt zmęczeni dniem, ale pójdziemy jutro. Nie idziemy przez kolejne trzy miesiące, aż do końca ważności karnetu.

2008: 19.15 W trzydziestosiedmiometrowym mieszkaniu jest właśnie około 100 osób, w tłumie można wypatrzeć między innymi członków Zespołu Pieśni i Tańca „Mazowsze”, Mandarynę, nieco zagubioną wycieczkę z Korei Południowej oraz Rektor UW.
2011:  19.15 W osiemdziesięciometrowym mieszkaniu są właśnie dwie osoby. Nie otwieramy dostawcy zamówionej uprzednio pizzy, bo jego towarzystwo mogłoby być zbyt męczące. Prosimy żeby pizzę zostawił na wycieraczce. W zamian może sobie zabrać wycieraczkę.

Jak Żyć sc. prezentuje: jeśli Kominek to za mało

2008: 19.45 Półnagie licealistki tańczą dla każdego kto je o to poprosi. Wódka z szampanem leje się po ich ciele. Harcerz, legalista entuzjasta, sprawdza czy licealistki aby na pewno są licealistkami. Kazik, seksoholik entuzjasta, sprawdza czy licealistki aby na pewno są licealistkami.
2011: 19.45 Kazik z obrzydzeniem zamyka półnagie fotki Dody, które ktoś wrzucił na Facebooka. Znowu będą wywlekać to na infolinii TP S.A..

2008: 20.20 Kuba wraz z ekspedycją wracają ze sklepu z wódką. Nie mają pojęcia co działo się z nimi przez ostatnie 2 godziny, jeden z współtowarzyszy podróży upiera się, że w międzyczasie byli aż w Koninie.
2011: 20.20 Kuba kończy odkurzać mieszkanie. Kazik upiera się, że zrobił to niedokładnie.

2008: 20.30 Chwila dla fotoreporterów. Ludzie robią sobie fotki i oznaczają w albumach na Gronie „a oto ja na słynnym Bagnie”. To się dzieje naprawdę.
2011: 20.30 Choć fotki mają czasem i trzy lata, wiele osób wciąż trzyma je jako zdjęcie profilowe. Tym razem na Facebooku. To się dzieje naprawdę.

2008: 20.35 Arczi ogrywa Michała Wiśniewskiego w pokera. Michał zgodnie z ustaleniami obiecuje, że nie nagra już żadnej płyty.
2011: 20.35 Michał dotrzymał słowa. ZPAV rozważa przyznanie Arcziemu honorowej platynowej płyty.

2008: 20.50 Całkowicie nagie licealistki pozwalają nam zjeść pizzę ulokowaną na strategicznych elementach swojego ciała.
2011: 20.50 Jemy po kawałku pizzy. Resztę będziemy odgrzewać przez cały tydzień, ale będziemy zasypiać w trakcie odgrzewania i o niej zapominać. Aż ktoś nam ją wyrzuci.

Wspomnienia wspomnieniom nierówne. Takie oto zdjęcie w notce "mój rok 2008 w fotografii" znaleźliśmy na przypadkowo znalezionym w sieci blogu niejakiego Kominka

2008: 21.05 Ktoś wymiotuje z balkonu po raz drugi. Podobno była to jego reakcja na słowa Justyny: „Moim zdaniem następnym prezydentem USA będzie murzyn”.
2011: 21.05 Kazik wymiotuje po pizzy, bo mu zaszkodziła.

2008: 21.10 Ktoś puka do drzwi i oburzony mówi, że wyrzygano się na niego z balkonu. Zapraszamy go do środka. Obmywamy go wódką i szampanem, zostaje naszym przyjacielem na całe życie.
2011: 21.10 Dostawca pizzy nie chce wycieraczki i cały czas dobija się do drzwi.

2008: 21.30 Zostaje zarządzone wyjście do klubu. Nieliczne głosy „do undera, do undera!” zostają stłumione poprzez sceptyczne uwagi, że nas nie wpuszczą, bo nie mamy dresów i nie jesteśmy murzynami. Kierunek: Klubokawiarnia.
2011: 21.30 Zostaje zarządzona pora kąpieli. Kuba odwraca uwagę Kazika podstępnie rzuconą butelką Cherry Coke i zamyka się w łazience.

2008: 22.10 W mieszkaniu pojawia się policja, która wręcza list gratulacyjny od komendanta – „to nasza setna interwencja u was w tym roku”. Sylwester był cztery dni temu.
2011: 22.10 Kuba wykąpany, teraz pora Kazika. Kuba ma teraz chwilę dla siebie i na przyjemności. Wchodzi na swojego ulubionego bloga „Make Life Easier” i czyta co teraz słychać na mieście.

2008: 22.30 Ewakuujemy się z mieszkania. Około 30 osób nie jest w stanie podnieść się z podłogi. Przewróciło się, niech leży. Wśród zgonów można dostrzec m.in. Kate Middleton.
2011: 22.30 Kazik wykąpany. Obaj baroni baunsu w kwiecie wieku mówią sobie dobranoc, zamykają się w swoich pokojach i idą spać.

Niektórzy mówią o Kate "księżniczka z nizin społecznych". Potwierdzamy, na naszych imprezach Kaśka bywała naprawdę nisko/

2008: 22.30-07.00 Klubo, Zoo, Hybrydy, znowu Klubo, HotL (tu nie chcą nas wpuścić do loży dla VIPów, wychodzimy oburzeni), Opera, Luzztra. Koniec końców wszyscy lądujemy w Underze i dopiero tutaj razem z murzynami zaczyna się prawdziwa zabawa w rytmach arenbi. Jest z nami jakieś 20 osób, które zebraliśmy wędrując po okolicznych klubach, jest znany trener piłkarski oraz były premier z Isabel. Są z nami piękne dziewczyny, które przy nas dzwonią i rzucają swoich chłopaków. Są z nami piękne dziwki, które można poznać po tym, że przy nas dzwonią i rzucają swych alfonsów.
2011: 22.30-07.00 Orzeźwiający sen. HotL zbankrutował.

A w tym miejscu po raz pierwszy zrobiliśmy pierdolonego moonwalka (i kto tu jest królem popu, szmato?)

2008: 07.15 Wracamy do domu. Poranna gimnastyka naszych nowo poznanych koleżanek. Po wszystkim, jeśli się podobało, prosimy je aby zostały naszymi fankami na facebooku.
2011: 07.15 Poranna gimnastyka: próba podniesienia się z łóżka numer 1, numer 2 i wreszcie numer 3.

2008: 08.00 Urywa się film. Reset.
2011: 08.00 Praca, nauka, joga.

Ps. Powyższą notkę pragniemy zadedykować Bagnu. Trzymając się literackich kanonów kultury traktujcie ją kochani jako swoiste „Epitafium Bagnowi”, 2007-2011 [*].
Ps2. Z tą jogą to żartujemy.

Jechanie po TP S.A. jest popularne mniej więcej od 1993 roku i jest to hejt, który całkiem sensownie może uprawiać nawet największy idiota, choćby na ten przykład blogosfera pedałów i feministek, która niemal pożarła nas po ostatnim wpisie.

Ale my przekornie zadaliśmy sobie pytanie – kto jest największą firmą telekomunikacyjną działającą na polskim rynku? No właśnie. Dziś wyjaśnimy wam jak działają giganci. Kto wie, być może ktoś z was stworzy dzięki naszemu poradnikowi solidną przeciwwagę?

AKT I

Infolinia

Jak się okazuje obecnie Telekomunikacja Polska większość swojego ruchu konsumenckiego stara się przekierować na infolinię. W salonach stawiają masę tekturowych ludzi tak, by potencjalny klient pomyślał sobie „o kurwa, jaka kolejka!”. W ten oto sposób ostatecznie wędrujemy do ciepłego domu i dzwonimy pod zapamiętany numer 801 505 505, który najwierniejsi klienci firmy od czasu do czasu zdają się wykrzykiwać przez sen.

Tego jeszcze nie rozpracowaliśmy, ale za każdym razem gdy dzwonisz na Błękitną Linię żeby coś od nich zamówić – i zapłacić – dodzwonisz się od razu. Jeśli coś się popsuło lub nigdy nie działało prawidłowo – jeszcze w trakcie wybierania numeru wyświetlać będzie się komunikat „sieć zajęta”.

Zresztą ta właśnie infolinia, kiedy już się dodzwonimy, ma tylko dwie opcje. Po wybraniu 2 (chcę zostać klientem TP S.A.) od razu włącza się konsultant, po wybraniu 1 (jestem klientem TP S.A.) czeka nas jeszcze około 48 minut oczekiwania wzbogacane dokładnie tym samym, zapętlonym, jedenastosekundowym kawałkiem jebanego „Dla Elizy” (tututututu tu tu tuuu tu tu tutuuuuu – podpowiedź dla studentów muzykologii czy innego gówna [nie ma się co wstydzić, wiemy, że szewc bez butów chodzi]).

AKT II

Teoria odesłań

Jeśli jakimś cudem uda nam się połączyć z konsultantem, ten dysponuje jedynie dwiema odpowiedziami, których używa w każdej sytuacji:

• Jeśli nie działa ci neostrada – zapoznaj się z naszym poradnikiem dostępnym na www.tp.pl
• Jeśli nie działa ci telefon – zadzwoń na naszą infolinię techniczną, chętnie ci pomożemy, 9393, tylko z telefonów stacjonarnych
• Jeśli zapytasz konsultantkę co ma na sobie – odeśle cię do sekcji płatnych kamerek na tp.pl

AKT III

Ekipa instalacyjna

Jeśli w danym mieszkaniu instalujesz internet, to spodziewaj się wizyty przynajmniej 10 ekip instalacyjnych. Za każdym razem innej. Pierwsza przyjedzie, ale pod wskazany adres nie trafi, bo adres spisywała idiotka i pomyliła 52 z 25, a Plac Trzech Krzyży z Krakowskim Przedmieściem (tu akurat trudno ją winić).

Druga ekipa przyjdzie, doczłapie na to trzecie piętro, choć od otwarcia domofonu do wejścia na górę minie dobre 30 minut, po czym zrezygnowanym tonem stwierdzi, że oni tylko do internetu, jak to nie ma linii telefonicznej, panie nic mi tu nie napisali.

Trzecia ekipa przyjedzie założyć linię telefoniczną.

Czwarta ekipa przyjedzie założyć linię telefoniczną dobrze.

Piąta ekipa przyjedzie założyć linię telefoniczną, bo nie wiedziała, że była tu czwarta. Popsuje.

(Na scenie pojawia się kurier z umową, w której jest napisane „oświadczam, że wszystko zapierdala i jestem wniebowzięty”, sam zaś kurier pogania „podpisuj pan, mam dziś jeszcze pół Warszawy, nie chciałbym waść wypaść z wprawy”)

Szósta ekipa przyjedzie założyć linię telefoniczną. Działa, ale tylko wieczorami i w weekendy.

Trzecia ekipa przyjeżdża ponownie założyć internet. Psuje linię telefoniczną.

Siódma ekipa przyjeżdża naprawić linię telefoniczną. Naprawia. Psuje internet.

W tym momencie na scenę wkracza ekspert numer jeden – przyjeżdża zobaczyć czy internet faktycznie nie działa. Stwierdza, że „faktycznie, nie działa”.

Kolejnego dnia pojawia się ekspert numer dwa. Nie wierzy ekspertowi numer jeden. Teraz już wierzy. Mówi, że przyśle ekipę, która naprawi linię telefoniczną. Nie chce słuchać, że linia telefoniczna jest ok i problem leży w internecie.

Zamiast tego kolejny dzień zwiastuje eksperta numer trzy. Mówi, że faktycznie nie działa internet i przyśle ekipę. Na dźwięk słów „zostaw nam tą jebaną wiertarkę i amperomierz i nikogo już tu nie przysyłaj” patrzy jakby zobaczył ducha.

(ciąg dalszy dopiszemy w poniedziałek, telefonicznie już się zapowiedział ekspert numer cztery)

KATECHEZA EPILOG

Tak, tak, wiemy, że nie tak wygląda dramat. Niech może zatem przemówią obrazy, nie słowa.

DRAMAT

Wielu czytelników często zarzuca nam, że jesteśmy homofobami. To nieprawda, zresztą jako redakcja bloga prowadzonego przez dwóch niesamowicie seksownych facetów bylibyśmy w tym i tak niewiarygodni. Homoseksualistów dzielimy na gejów, pedałów i pospolite cioty.

Mówiąc geje mamy na myśli analogicznie także lesbijki, ale będziemy trzymać się męskiej formy bo po prostu kochamy lesbijskie porno [i tylko porno, bo jak wiemy w standardowym lesbijskim związku z ulicy jedna panna przypomina Wojciecha Manna, a druga krzyżówkę Kazimieły Szczuki z Chewbaccą]).

Jak już wspominaliśmy - homoseksualistów dzielimy na gejów, pedałów i pospolite cioty. Grupa pierwsza, geje, wedle naszych szacunków stanowi jakieś 80% wszystkich homoseksualistów. Oni lubią od czasu do czasu w zaciszu sypialni załadować sobie między pośladki coś, co w tej konfiguracji kompletnie tam nie pasuje. Albo wziąć do buzi pewne naprawdę obrzydliwe z punktu widzenia przeciętnego faceta rzeczy (ale znamy też facetów, którzy lubią owoce morza i wcale ich z tego powodu nie potępiamy).

MIło, że pytacie. W chwili obecnej kończymy prace nad autorskim scenariuszem lesbijskiego pornola, który już zgodził się dla nas wyreżyserować Martin Scorsese.

Bawią się w swoim stylu, nikomu nie przeszkadzają, chyba, że podłogi są naprawdę cienkie, nie zajmują miejsc siedzących w komunikacji miejskiej, nie wyrywają nam fajnych dup z filologii francuskiej sprzed nosa. Żyć nie umierać. Takich homoseksualistów nawet lubimy. Jak już sobie pocudują w łóżku/na pralce/w klubie dla gejów, to robią sobie herbatę, odpalają dziennik Bridget Jones w telewizji, albo rozchodzą się do swoich rodzin, żon i zabierają następnego dnia dzieci do Zoo, trochę zbyt wiele czasu poświęcając przyglądaniu się trąbie lokalnego słonia.

Druga grupa to pedały, czyli homoseksualiści, którzy o swojej orientacji lubią gadać w mediach i lansować na niej swoją popularność. Paradoksalnie połowa pedałów nie jest nawet homoseksualistami, np. pewien wkrótce były już lider partii, która ledwo ledwo weszła do sejmu (co nas bardzo cieszy, bo to bękarty komuny). Nie chodzi tu nawet o Jacka Poniedziałka czy Neila Patricka Harrisa, którzy powiedzieli „no tak, lubie to i owo, nie gadajmy już o tym, potrafię coś więcej”. Chodzi o ludzi, którzy stylizują, tańczą i czeszą. I całą chmarę innych pedałów, którzy są znani z tego, że są pedałami. Nie przepadamy za nimi w przeciwieństwie do redakcji Pudelka, ale tak to już jest, że swój promuje swego, a ręka… ekhm, cośtam czesze.

Jakkolwiek dziwnie to zabrzmi: COŚ PIĘKNEGO

Ale prawdziwą agresję rodzą w nas pospolite cioty. To pewnie promilowy wycinek ogółu, ale niestety najbardziej widoczny, najgłośniej krzyczy i najgłośniej jeździ ze swoim facetem na ryby (podobno to właśnie wtedy Posejdon spierdolił do Grecji i tak narodziła się mitologia). I bardzo poważnie obawiamy się, że w przeciągu najbliższych kilku lat znajdzie się wręcz na świeczniku (tym razem wyjątkowo bez przyjemności). Nie chcemy wymieniać konkretnych nazwisk, nie chcemy promować pewnych środowisk na blogu, który miesięcznie czyta 100 000 młodych Polaków.

Pospolite cioty przynajmniej raz w roku, ale najlepiej przynajmniej raz w miesiącu lubią wybiec na ulice polskich miast poprzebierani jak ostatni popierdoleńcy, wymalowani kupą, z penisami na wierzchu i krzyczeć jacy to oni są normalni, jacy to oni są nierozumiani i jak bardzo społeczeństwo się na nich uwzięło. Ma to mniej więcej tyle sensu, jak gdyby Robert Mateja pisał listy otwarte do kibiców ze skargą, że nigdy nie wybrano go sportowcem roku.

Pospolite cioty lubią pokazywać się w telewizji, bo potem ze swoim partnerem oglądają to i pałują się ku swojej wzajemnej uciesze. Całe szczęście, że nie mogą tego oglądać ze swoim świeżo adoptowanym dzieckiem. Ich jedynym tematem rozmów jest brak tolerancji w społeczeństwie, a przez brak tolerancji rozumieją, że przechodzący akurat facet nie podbiegł i na środku ulicy nie zrobił im loda. Pospolite cioty prawdopodobnie szkodzą środowiskom homoseksualnym bardziej niż niektórzy starzy ludzie biednym i poczciwym kibicom. Ale skoro ci sami wsadzają je na świecznik…

Katecheza #604: Polacy nie mają problemu z akceptacją gejów, całkiem nieźle radzą sobie nawet z akceptacją pedałów. Boimy się jednak jak będzie wyglądał świat, jeśli jutro rano obudzimy się w rządzonej przez pospolite cioty Homopolsce.

1. Zabierz ze sobą Cherry Coke

Oczywista oczywistość jak mawiał pewien przygłup, którego teraz siedem milionów przygłupów widziałoby w roli premiera całkiem poważnego kraju.

2. Zabierz ze sobą kebab

Być może trudno w to uwierzyć, ale Turcja – ojczyzna kebabu – serwuje bardziej ohydny kebab niż bezdomni podają na Dworcu Centralnym. Ba, między nimi jest taka przepaść jak między Gosią Andrzejewicz, a Madonną. Jakiś niedojebany naleśnik z plasterkiem sałaty to zdecydowanie za mało by zaspokoić studenckie gusta, gdzie kebab w menu pełni mniej więcej taką samą funkcję jak babciny rosół w niedzielę. Już nawet nie chcemy wspominać o tym jak przez godzinę Kamil musiał uczyć brudnego bucefała jak prawidłowo rozpalać fajkę wodną.

Turecka kuchnia jest ogólnie paskudna, nie potrafią przyrządzać swoich narodowych potraw, nie potrafią odtwarzać potraw zachodnich, a lokalne macdonaldy były w stanie spierdolić nawet cheeseburgera.

Już nawet nie pytaliśmy jak psubraty grają w szachy

3. Zabierz ze sobą wódkę

W strefie bezcłowej pierdol wszelkie limity i ładuj po litrze wódki do każdej możliwej nogawki i rękawa. Polską wódkę (choćby nazywała się Finlandia) docenisz na miejscu, gdzie alkohol jest horrendalnie drogi, ma tylko 37%, a w open barze leją podrabianą wódę trzykrotnie rozrabianą ze spritem. Na wieść o podrabianej wódzie w hotelu swoim autorytetem zaimponował nam ojciec jednego z kolegów, który w krótkim SMS-ie pouczył nas jak żyć lepiej:

„pijcie gin”

Pomogło na dwa dni, ale potem i gin zaczęli rozrabiać!

4a. Zabierz ze sobą koleżanki

Tureckie dupy to najbrzydszy folklor jaki kiedykolwiek widzieliśmy na oczy, choć fakt faktem, że w tej kwestii trochę rozpieściła nas Ukraina. Turcję odwiedzają przede wszystkim Holendrzy i Anglicy, w związku z czym również patent z seksturystyką (na który tak bardzo się nastawialiśmy) w ramach UE staje się wątpliwy. Do koleżanek oczywiście się nie dobieramy (więcej na ten temat pisaliśmy w katechezie #23, wyjaśniliśmy też czemu koleżankom zawsze trzeba mówić, że dla nas są 10/10 i (uch!) gdyby tylko nas chciały to tu i teraz!), ale i tak warto je wykorzystywać, na przykład podczas negocjacji w sklepach. Nam udało się przehandlować koleżankę za oryginalną koszulkę Manchesteru United od jakiegoś Brytola, a także całkiem niezły diskant w sklepie z pamiątkami.

Zagadka (prawidłowa odpowiedź poniżej): Które koleżanki sprzedawały się najlepiej? Blondynki, brunetki czy rude?

Odp.: Te, które miały największe cycki. (jeśli odpowiedziałaś/eś prawidłowo, to cieszymy się, że niemal trzyletnia edukacja nie poszła na marne)

4b. Zabierz ze sobą Piotrka

Choć Turcy bardzo się starają to ukryć, to mimo wszystko są tylko arabami z całym tym swoim zwierzęcym darciem ryja pięć razy dziennie, a przede wszystkim wciskaniem całego gówna jakie wynieśli na stragany ze swojego zwierzęcego domu i krzyczeniem „heloł maj frend”. Jako, że we wzajemnych relacjach arabsko-jakżyciowych możemy się pochwalić co najwyżej doprowadzeniem do perfekcji rozumienia słowa „wypierdalaj” przez kurdyjską mniejszość turecką, pozwolimy podeprzeć się przykładem naszego kolegi, Piotra, który z iście semicką smykałką zaadaptował się w negocjacyjnych realiach Turcji i to do tego stopnia, że wszelkie towary nabywał nie tylko po cenie rynkowej, ale wręcz sprzedawcy dopłacali mu, by zechciał je ze sobą zabrać.

Nawet nie chcemy sobie wyobrażać jak Turcja negocjowała układ stowarzyszeniowy ("Noł noł maj frends, hewing fan łyd gołts izynt zoofilia, goł, goł, liw rajt nał?)

Nie rozumiemy tego fenomenu, ale jeśli w okolicach Łazienkowskiej spotkacie jakiegoś opalonego Polaka, który próbuje wcisnąć wam jakieś tureckie porcelanowe gówno na ścianę, to istnieje duże ryzyko, że to właśnie nasz kolega pozbywa się nadmiaru podarowanych mu pamiątek. Jeśli dodatkowo będzie agresywny, będzie machał rękami i z furią w oczach krzyczał „GO! GO!” to bankowo poznaliście właśnie naszego człowieka.

5. Zabierz ze sobą przewodnik turystyczny

I oglądają go gnijąc bite dwa tygodnie na hotelowym basenie, no bo przecież „all in”! Zresztą jest to całkiem dobre rozwiązanie, ponieważ w Turcji wyjątkowo kiepsko jeśli chodzi o zwiedzanie. Jak jakieś zabytki od biedy znajdą się na zasyfionych ulicach z kierowcami bardziej nagrzanymi intelektualnie nawet od polityków PiSu, to przeważnie są to styropianowe podróby, ponieważ Turcy są takimi frajerami, że wszystkie swoje narodowe skarby pozwolili w odpowiednim czasie zajebać Anglikom.

Jedyny turecki zabytek, który zainteresował nas swoją historią

6. Zabierz ze sobą muzykę. Jakąkolwiek.

Hotel wynajmuje dwóch didżejów i przewodzącemu im animatora (czyli lokalny głupek, który musi zagadywać do każdego), a następnie płaci im połowę swojego przychodu z każdego turnusu by ci przez jebane dwa tygodnie dzień w dzień na przemian puszczali dwie piosenki – Ameno i Hallelujah. Allahu Boże błogosław smartfony i wifi.

7. Nie bierz ubrań, po co?

Wakacje w Turcji to fenomen społeczno-ekonomiczny. Kiedy na Okęciu wsiadaliśmy do samolotu większość pasażerów ubrana była w porozciągane swetry, kiedy jednak dwa tygodnie później wracaliśmy do Polski dookoła nas roztaczał się las marek takich jak Hugo Boss, Burberry i Prada. Las, który dałby radę wpędzić w osłupienie samego Pezeta.

Od podróbkowej kumulacji w samolocie odciągnęły nas chwilę grozy, gdy jakieś 150 metrów nad ziemią przy lądowaniu do naszej koleżanki zadzwonił telefon. Nie chcemy nawet wiedzieć jak trudny był manewr lądowania, gdy w słuchawkach słyszeli jedynie

- Ano właśnie lądujemy, tak, tak, tak, a mam taką śliczną różową bluzeczkę, tak, tak, nie, nie rób mi kolacji, yhym, no co ty? poważnie? no co ty? w Kazimierzu? no co ty? opowiadaj wszystko, ze szczegółami, mhm, no co ty? mhm, no co ty? naprawdę? rany, jak się cieszę, yhm, yhm, no co ty? (….) a nie zgadniesz kto siedzi fotel przede mną, Kuuuuba i Kaaaazik z Jak Żyyyy-yyy-yyyć, tylko jacyś tacy przerażeni i przytulają się do obcych ludzi w samolocie

Katecheza #568: Obiecaliśmy, że to napiszemy, a nie mamy gdzie tego wcisnąć, w każdym razie zgadzamy się z wujkiem Kleszczem, że Olga to nie jest taka totalnie tępa sraka

W trakcie roku szkolnego (u studentów nazywa się to jakoś inaczej, ale teraz wyleciało nam z głowy, naiwnie wierzymy w waszą inteligencję) problem kolejki w dziekanacie w naszym przynajmniej przypadku nie istnieje – przeważnie idziemy do niego od razu jak wstaniemy, czyli mniej więcej o 23.00. Boże, pobłogosław tym geniuszom, którzy wymyślili USOSa. I upierdol ręce tym debilom, którzy potem tak fatalnie go stworzyli.

Kiedy jednak już naprawdę musimy, ale to musimy iść do dziekanatu, to wstajemy wcześnie rano, myjemy ząbki i idziemy uśmiechając się przechodniów nie śpimy całą noc, lecimy z biegu, a tam czeka na nas kolejka. Wystarczy spędzić 5 minut w kolejce do dziekanatu, by zrozumieć, że to nie ludzie, to wilki.

Jeśli kiedykolwiek będą kręcić sequel Fight Clubu, to jego akcja powinna być umiejscowiona właśnie w dziekanacie. To tam budzą się najbardziej pierwotne instynkty korporacyjnych na co dzień mas. Studentów starszych lat łatwo poznać w dziekanacie po tym, że żaden nie splami się staniem w kolejce. Każdy bardziej rozgarnięty żak powie, że jest jakimś ćwiczeniowcem i w 20 sekund dostanie się okienka. Nie wiemy czy dobrze robimy mówiąc wam o tym przed graduacją, czyli jak słusznie wkrótce zauważy jakiś pojebany czytelnik, który nie może znaleźć pracy po polonistyce: wykreśleniem na mapach linii oznaczających długość i szerokość geograficzną.

Inną metodą przedarcia się do dziekanatu jest przyczepienie się do pleców przechodzącego akurat dziekana i krzyczenie za nim głośno i dosadnie „tata, tata!”. Pech, jeśli dziekan ma dzieci (nie martwcie się, naukowcom rzadko się to zdarza) i się odwróci. Pomaga niezawodna metoda z telefonem przy skroni.

Nie uwierzysz tato, jestem w dziekanacie!

Zawsze dobrze jest zaczepić się też o jakiegoś przydupasa z samorządu, który usługuje akurat dziekanowi, prodziekanowi i innym takim administratorom. Oni załatwią wszystko, bo w gruncie rzeczy i tak oni odwalają całą robotę, a są przy tym bardzo mili i uczynni.

Trochę głupio nam nazywać ich „przydupasami” w obliczu tego, że przynajmniej po 3 razy uratowali nas od wylecenia ze studiów (i – co kluczowe – nic nie jest jeszcze przesądzone), wiec umówmy się, że ogólnie lubimy ich, ale rzetelność dziennikarska i ubogi zakres leksykalny nie pozwalają nam na znalezienie innego równie adekwatnego słowa, które nie raziłoby w uczucia czarnoskórej mniejszości czytelniczej. Na usprawiedliwienie dodamy, że w sumie przeszliśmy Heroes of Might and Magic III jakieś cztery razy i bardzo nam się podobało.

Studenci młodsi bez doświadczenia, charyzmy i znajomości są nadzy. Stoją w grupie i czekają. W każdej kolejce znajdzie się przynajmniej:

• trzech niezbyt rozgarniętych skejtów z pierwszego roku (dla nich ostatniego),
• jeden gwiazdor You Can Dance,
• rodzice, którzy przyszli załatwić sprawunki za swoje pociechy (wszak mają dopiero 20 lat)
• koleś w okularach lub bez (ale za to zawsze niski), który przeczytał 168 regulaminów studiowania i wprowadza w ich meandry stadko pobliskich osób
• 64 osoby, które cyklicznie co 26 sekund powtarzają „kurwa, jaka kolejka”
• niezainteresowany sytuacją koleś, który bawi się komórką
• panienka, która ukończyła Szkolenie Biblioteczne i wierzy, że jej się to do czegoś przyda
• cwaniaczek, który jedenasty raz powtarza pierwszy rok studiów, ma minę trochę w stylu Piotra Najsztuba jednak bije z niej intelekt twarzy Wayne’a Rooney’a
• tępa cipa, która zabawia okolicę plotkami o egzaminatorach „a ten od karnego to podobno jest taki gruby, bo pożarł własną żonę i dziecko, powaga, uniewinnili z braku dowodów” (zostały zjedzone)

Panie z dziekanatu mają to do siebie, że niezależnie od kierunku: ekonomii, prawa, medycyny, architektury czy nawet politologii (która wcale nie musi być łatwym kierunkiem, tylko po chuj coś takiego studiować skoro w Polsce jest zapotrzebowanie na góra pięciu politologów?) uwielbiają kawę. Tacka z czterema pysznymi kawusiami z Coffee Heaven otwiera wszystkie drzwi, a kolejki rozstępują się jakbyśmy byli pierdolonym Mojżeszem.

Mojżesz i kolejka do dziekanatu

A skoro indeksy zdane, możemy wreszcie ruszać na zasłużone wakacje. Jak będzie fajnie to może nawet spiszemy tradycyjną, wakacyjną, trochę późną (ale to wy będziecie marznąć w Polsce) notkę. Paaa!

Katecheza #556: Na wakacje lepiej jechać późno, niż wcale.

Ps. Po powrocie planujemy powrócić do naszej najznamienitszej tradycji w postaci relacji „dzień na żywo”. Tym razem z naszego wroga numer dwa (zaraz po słowie małżeństwo), a mianowicie PRACY W KORPORACJI. Bylibyśmy my, Piotrek (nasz ekspert od relacji na żywo), Jakub (bo Kuba było zajęte) prosto z Parlamentu Europejskiego i Jasiek z Trybunału Konstytucyjnego. Warunek jest jeden – musicie być wtedy z nami. Od rana (wedle sposobu w jaki poranek pojmuje większość społeczeństwa).

Nasz blog powstał m.in. dlatego, że byliśmy najebani i googlowaliśmy nagie fotki Kasi Tusk, ale kliknęło się „założ nowego bloga” że chcemy zwalczać stereotypy rysujące studentów jako bandę darmozjadów, którzy są biedni, drą ryje  i podniecają się licencjatem z politologii. Nie boimy się tego powiedzieć – my jesteśmy studentami i jesteśmy niesamowici.

Jednym z nieodłącznych elementów życia studenckiego jest wspólne mieszkanie. Część studentów mieszka z rodzicami co jest o tyle fajne, że chodzą czyści i najedzeni, ale zdecydowana większość decyduje się na rozpoczęcie kariery „na swoim”. Czyli u jakiegoś bogatego żyda, który ogłasza się na Gumtree.

Ale po kolei. Są jeszcze akademiki, idea akademika jest fajna, takie całoroczne kolonie, ale mimo wszystko na dłuższą metę wydaje się być męczące współdzielenie pokoju z jakimś dziwolągiem spod Kutna, którego do pokoju wpierdolił ci rektor i korzystanie ze wspólnych łazienek z innymi chłopakami, którzy bawią się tam m.in. w (cytujemy z pamięci): „deszcze penisów”, „tango pytonga” i – najbardziej intrygujące – „upadające mydło”, a ich psychika jest spaczona do tego stopnia, że opowiadają o tym w miejscach publicznych i uważają to za jak najbardziej normalne.

Typowy polski akademik

Dość szybko zrozumieliśmy, że żaden z nas kariery w branży akademickiej nigdy nie zrobi, nawet zresztą nie aspirowaliśmy. I tak oto rozpoczęły się nasze zabawy z poszukiwaniem mieszkań z ofert papierowych, internetowych, telefonicznych, a jako, że nigdy dotąd nie mieszkaliśmy razem, mieszkań tych przez lata znaleźliśmy już kilkanaście. Swoją drogą to dziwne, że nigdy nie mieszkaliśmy razem, skoro obaj emanujemy podobnym poziomem niesamowitości i prawdopodobnie wkrótce postaramy się to zmienić.

Jest to tym dziwniejsze, że znamy się jakieś 18 lat czyli dłużej niż większość z was żyje (no dobra, to akurat nie jest prawda, według facebooka średnia waszego czytelniczego wieku to jakieś 28 lat, czyli od dobrych 5 lat codziennie rano o 8.00 budzicie się do pracy za śmieszne pieniądze).

Ponieważ nasz blog pełni również rolę edukacyjną, taka była w każdym razie idea, teraz będzie ten mądry kawałek notki, który piszą niezależni, wynajęci przez nas eksperci. Jeśli kiedykolwiek będziecie szukać mieszkania, nigdy, ale to nigdy nie płaćcie nikomu kasy za wyszukiwanie ofert, pośrednictwo w danym kontakcie i innych takich biznesach – nie płaćcie nigdy nic, póki nie zobaczycie na własne oczy wspomnianego mieszkania. Głupie kurwy po politologii siedzą w przyciasnych pokojach z dwoma biurkami na sześć osób, na każdą przypada więcej telefonów niż na przypadkową dziwkę z zero siedemset i czeszą frajerskich studentów, którzy na szczęście mają nas.

W takich "agencjach" zatrudnieje dostają dziewczyny, których nie chciano na odlotach

Kolejny akapit z pewnością nie będzie miły dla tych 10% czytelników, którzy są spoza Warszawy i pewnie gówno ich obchodzi, że stanowczo odradzamy poszukiwanie mieszkania na Ursusie. Czego by nie napisali w ofertach reklamowych (że pociąg, że szybko), jedzie się tam 2 godziny. Kiedyś pojechaliśmy tam na urodziny kolegi i wracaliśmy 3 dni. To takie złudne wrażenie, bo wielu myśli, że jak coś nie jest Pragą to blisko i bezpiecznie. Dzielnice, które darzymy szczególnym sentymentem to Powiśle i Stary Mokotów, ale fajnie jest też w Śródmieściu i na Żoliborzu, gdzie nocą można spotkać Jarosława Kaczyńskiego, który na murach składa przedwyborcze obietnice.

Ostatnio trochę nam się w poszukiwaniach wysublimowały gusta i szukamy apartamentów z basenem. Zresztą – zawsze szukaliśmy, tylko z tymi ogłoszeniami to jest tak, że 1/3 nieaktualna, 1/3 to te kurwy agencyjne, a 1/3 w ogóle nie odbiera telefonu. I brało się jak leci.

Popierdoleni sąsiedzi to jest temat rzeka na zupełnie osobną notkę, bo są sąsiedzi popierdoleni i są sąsiedzi z limitami cierpliwości – tych drugich zresztą jeszcze nawet trochę szanujemy. Byli godnymi zawodnikami i w zieloną noc wyprowadzki nie obrzucaliśmy im okien jajkami, nikt nie odlał im się na wycieraczkę.

Niektóre mieszkania były piękne, inne były duże, jeszcze inne były obskurne, ale z perspektywy czasu tak naprawdę najważniejsze było to z kim w nich mieszkaliśmy. Czas pokazał, że nawet najbardziej obleśne (czyli taki czterogwiazdkowy standard, mamy swoją godność) kamienice po latach wspominamy miło i nawet dziwne meandry budownictwa jak niewielkie okno łączące łazienkę z kuchnią nie potrafiły tego zepsuć. Znajomym już po pierwszym miesiącu znudziło się podglądanie i wrzucanie kompromitujących przepełniających nas dumą i masą propozycji fotek na facebooka grono, a podrzucanych z troską przez Terego kawałków pizzy do wanny, gdy relaksujesz się tam po ciężkim dniu castingów do Top Model się nie zapomina.

Właśnie odkryliśmy, że mamy z Katy Perry jeszcze przynajmniej jeden wspólny fetysz (poza jej cyckami)

Szukanie mieszkania to ciężka praca, szukanie mieszkania marzeń to praca syzyfowa. Z niepokojem wypatrujemy jednak chwili, gdy w końcu przyjdzie nam zamieszkać bez fajnych ziomków na swoim, bo stąd już krótka droga do żony (!), dzieci i wstawania codziennie o 8 rano.

Katecheza #243: Oczywiście standardy programy Top Model uległy zmianie, a wraz z tymi standardami odeszliśmy także my, ale to przecież nie nam spada teraz oglądalność.

Prawdę powiedziawszy jednak mamy to w dupie. Ale szczerze nienawidzimy tych wszystkich sytuacji społecznych, gdzie nagle gdzieś pojawia się wegetarianin i trzeba mu oddzielnie gotować, trzeba dla niego puszczać inne filmy (i to już od najwcześniejszych czasów, gdy zamiast „Króla Lwa” z Marcinem z pojebanej rodziny musieliśmy oglądać „Dawno temu w trawie”). Jest to kolejna z sytuacji, gdy ktoś przez swoje fanaberie zatruwa wszystkim życie. To bardzo ważne, byście rozumieli, że nasz hejt jest zawsze merytoryczny.

Wydaje wam się, że ratujecie świat, ale tak naprawdę nie wpierdalając mięsa robicie sobie krzywdę, wypadają, wam zęby, skóra staje się blada tak, że z zazdrością patrzą nawet najlepsi informatycy, a na dodatek jesteście bezpłodni. Drogie dzieci, myślicie, że jesteście jak pierdolony Michael Jackson, ale tak naprawdę za każdym razem wpierdalając pomidora pożeracie własne płody. To pierdolony było trochę na wyrost, bo akurat w relacji Michael Jackson-dzieci to wcale nie on był pierdolony. I tak ogólnie nie mamy nic do pomidorów, żeby znowu spruty ze strony PSL-u nie było.

Jak sądzicie, kto w tym związku nosi spodnie? (prawidłowa odpowiedź: NIKT)

Już pal licho tych wegetarian, którzy zawracają wszystkim dupę, bo oni są upierdliwi, ale niegroźni. Wegetarianie, jak każda poroniona grupa społeczna, to jednak bastion osób, które posiadają wykwalifikowaną kadrę moralizatorów. Jesteś w restauracji, konsumujesz ze smakiem swojego kotleta i podchodzi do ciebie nagle taka blada bezpłodna zdzira, wylewa ci na twarz wino i krzyczy panicznie na cały regulator, że właśnie pożerasz niewinne cielę jakbyś co najmniej wpierdalał jej matkę.

To sytuacja ekstremalna, ale prawdziwa bo te mendy stają się coraz bardziej bezczelne, ostatnio zagrozili nawet, że będą stali pod największymi kebabami w Warszawie i będą robili zdjęcia, by za kilka lat w nowym lepszym świecie sprawiedliwość dotknęła zbrodniarzy. Że też im kurwa nie jest przykro jak wpierdalają dzień i noc sałatę z sałatą, a przecież sałata też ma dzieci i też cierpi.

Kluczowym elementem diety przeciętnego wegetarianina jest jednak nie sałata z sałatą, nie pomidor, nawet nie pietruszka tylko SOJA. Co to kurwa jest soja?! Dziennikarska rzetelność nakazała nam sprawdzić: to takie niedojebane mięso, które rośnie w krzakach, a wygląda mniej więcej tak jak ostatnia strona bloku technicznego w podstawówce. Kto chodził, ten wie, z naszych facebookowych statystyk wynika, że jakieś 30% czytelników ma ten etap już za sobą. Normalny człowiek nie jada niczego, co jest zrobione z soi, nie jada też zresztą owoców morza, które są niczym innym jak robalami, które deszcz wypłukał z ziemi, a snobistyczne środowiska dośpiewały sobie do tego filozofię. Wegetarianizm w kwestii owoców morza to jedyna powszechnie dopuszczalna forma wegetarianizmu.

HAHAHAHAHA, a to dla wszystkich spedalonych wegetarian, którzy trafili tu przypadkiem wyszukując w necie pięćsetnego sposobu podania sałaty, gdybyśmy tylko umieli to ten obrazek by się maksymalizował, latał po ekranie z odgłosami z rzeźni - zupełnie jak w internecie lat 90-ych

To, że przeciętny człowiek musi jeść mięso jest faktem tak oczywistym, że aż trudnym dla udowodnienia. Przypominamy, że jedyna powszechnie znana pizza bez mięsa to Margherita, jest niedojebana i jest przysmakiem tylko tych studentów, którym szkoda dorzucić dwóch złotych na pyszną Capriciozzę. Mięso jest także podstawowym składnikiem kebabów czy tanich studenckich obiadów w Sphinksie, ale przede wszystkim jest składnikiem Cherry Coke. Nasz PR-owiec podpowiada, że jednak nie jest, poza tym wycofujemy się, żeby nie psuć sobie fantastycznych stosunków Coca Cola Polska. Racja, pomyliło nam się z Pepsi, to ona podjeżdża martwym śledziem!

Nie chodzi o to, że jesteśmy zimnymi skurwysynami i wpierdalamy mięso, choć wcale nam nie smakuje, z każdym kęsem odczuwając perwersyjną przyjemność z przeżuwanej kurki/świnki/krówki. Tak już niestety skonstruowany jest świat, że nasze mięso wpierdala inne mięso, które wpierdala inne mięso, które wpierdalałoby sałatę, ale nie może bo całą wpierdolili mu wegetarianie (i dopiero w tym miejscu rodzi się problem masowej interwencji człowieka w naturę).

#Katecheza #634: Widział ktoś kiedyś kogoś zagryzającego wódkę porem? (tak, tak, ogórkami też widzieliśmy, ale ideologicznie kłóci nam się to z notką)

Paolo Coelho Katarzyna Grochola częstokroć na początku swoich książek uwielbia snuć ckliwe dedykacje, np. Andrzejowi i Lidce „Nie spieszcie się” albo Annie z Włocławka, której moja poprzednia książka odmieniła życie i teraz jest już gruba i brzydka, ale bez kompleksów – „Nic już nie będzie takie jak kiedyś”. Pozostając w dobrym tonie dedykacji:

Wszystkim naszym znajomym kibolom
„Nie bijcie”

Na liście naszych ulubionych uciśnionych mniejszości niedawno pojawili się piłkarscy kibole, zajmując zaszczytne piąte miejsce, zaraz po gejach, ekologach, feministkach i neonazistach. Gnębieni niczym w najgorszych latach PRL-u każdego dnia stawiają czoła bezwzględnemu reżimowi władzy, biedactwa w strachu o życie swoje i swoich rodzin na stadiony pod ułudą anonimowości muszą przychodzić w kominiarkach.

Kibice piłkarscy dzielą się na kilka grup, które są mniej więcej wiernym odzwierciedleniem społeczeństwa. Najważniejszą grupę stanowią kibice z loży VIP-owskiej, którzy na mecz mają szczerze wyjebane, ale istniej duże prawdopodobieństwo, że uda się tam spotkać jakiegoś intratnego biznesmena (który szuka jeszcze intratniejszego) albo jest się VIP-em i liczy na okładkę lub stronę główną na Pudelku. W tej ostatniej kwestii największy rozmach ma kibic-celebryta Radek Majdan, który w tym celu grał nawet przez pewien czas w piłkę.

Druga grupa kibiców to tzw. „pikniki”. Prawdziwi kibole mówią o nich z pogardą, bo jak to tak przyjść na mecz i żadnej racy nie odpalić, nikomu nie wyjebać, ale pikniki są bogami, ponieważ oglądają sobie mecz na lepszych krzesełkach (z boku, a nie za bramkami), nikt im nie drze ryja do ucha, a jak spojrzą na prawo i na lewo to przeważnie tam dzicz macha światełkami i nawet fajnie to wygląda.

Prawdziwi kibole jeszcze bardziej wzgardzają kibicami klubów zagranicznych, co zakrawa niemal na zdradę własnej ojczyzny, taką futbolową Targowicę. Nie potrafią pojąć jak to jest kibicować drużynie oddalonej o kilkaset kilometrów, gdzie nawet żaden mur w mieście nie nosi jej barw. Ma to nieco sensu, z drugiej strony prawdziwi polscy kibole do dziś myślą, że „Liga mistrzów” to konkurs eliminacji do Eurowizji, a najefektowniejszym zagraniem sezonu był dla nich moment, gdy Arboleda wsadzał Smolarkowi palec w dupę.

Te ręce już nigdy nie będą wyglądały niewinnie

Czwartą grupą kibiców spotykaną przede wszystkim na polskich boiskach są polscy piłkarze, wobec których określenie „przejść obok meczu” byłoby zdecydowanie zbyt dynamicznym podsumowaniem boiskowej aktywności przez minione 90 minut. Nie jest to reguła, ponieważ nie każdy polski piłkarz jest od razu kibicem, wielu w trakcie meczu nie patrzy nawet na murawę, tylko w niebo, w kierunku stadionowego bufetu lub w kierunku „bufetu” Euzebiusza Smolarka.

Najbardziej gorącą i to niekoniecznie w seksualnym znaczeniu tego słowa grupą kibiców są jednak kibole. Prawdziwi kibole, nasza dzisiejsza husaria, są tak groźni, że litewskie krzesełka na stadionów z szacunku na ich widok wstają i uciekają w popłochu. Specjalny klubowy autobus jeździ po mieście i zbiera wyrzutków społeczeństwa by mógł oddać całe swoje życie za ukochaną drużynę. Na każdego w miarę rozgarniętego kibola przypada setka półdebili, co nie zmienia faktu, że to te półdebile imponują jemu, a nie odwrotnie.

Ponieważ poziom polskiego futbolu leży i kwiczy, kibole postanowili czuć się potrzebni i poszli tam gdzie idą wszyscy, których nigdzie indziej już nie chcą – aktywnie zaangażowali się w politykę. Ponieważ jednak walka z reżimem okazała się nieefektywna, a rządu nie udało się obalić, przeszli oni do partyzantki. Wielu z kiboli to najinteligentniejsze małpy jakie spotkaliśmy, bo nie dość, że potrafią mówić, to jeszcze zaczęli silić się polityczną ironię.

Rodzina Kaczyńskich lubi każdy sport, byle tylko było bombowo

Swoistym Martinem Lutherem Kingiem kiboli został Jarosław Kaczyński, człowiek od lat znany z młodego ducha i zamiłowania dla sportu. W obronie interesów kiboli zepchnął na drugi tor nawet interesy swojej własnej partii, głośno mówiąc o tym, jak ciemiężeni są ci młodzi i wartościowi ludzie. To zresztą nie pierwszy przypadek, kiedy Jarosław Kaczyński robi kibolom dobrze. To właśnie jego rząd wprowadził sądy 24-godzinne dzięki czemu niesłusznie zawłaszczeni na ulicach miasta młodzi miłośnicy sportu nie muszą już godzinami gnić na komisariatach.

Choć temat kiboli podzielił społeczeństwo (20 000 kiboli jest za kibolami, pozostałe 38 mln Polaków jest przeciw albo ma to w dupie) to jednak cieszy zjawisko, że od pół roku kibole z całej Polski trzymając się za ręce razem walczą w słusznej sprawie, wymieniając uwagi „może i my zagraliśmy lepiej, ale za całokształt sezonu należał się wam ten puchar”, zaś kibice Wisły Kraków postulują nawet na internetowych forach by stołeczną Legię miast wulgarnej Starej K… nazywać po prostu Beatą Tyszkiewicz. Być może w tym wszystkim był więc ukryty plan, tak zwana polityka miłości…

#Katecheza 997: Myj ręce i nogi przed obiadem.

1. Olej skrupulatność. U starszych ludzi, choć u rówieśników też, bardzo popularne jest pierdolenie o tym, by wszystko zawczasu przygotować, by mieć zaplanowany dzień, pakować się tydzień przed wyjazdem, by wstawać zawsze o 4.00 rano i potem jak pojeb 4 godziny się nudzić, bo i tak wszystko pozamykane. To wszystko gówno warte pierdolenie. Prawda jest taka, że tacy ludzie do niczego w życiu nie dochodzą, bo nie potrafią dynamicznie reagować na zmieniającą się sytuację. Ostatecznie kończą na kasie w spożywczaku, a i tak połowa z nich wysiada przy dynamicznie zmieniających się cenach cukru.

Przeciętny skrupulatny człowiek na sam ten widok dostaje pierdolca, bo jak to tak, gdy słoiki z ogórkami jeszcze nie porobione!!!

2. Uważaj na ludzi – są chujowi. 99,9% ludzi samych siebie określiłoby jako „dobrych”, za „złych” uważają się tylko te pizdy co chodzą na koncerty Behemota, bo facet na kasie Iron Maiden roześmiał im się w twarz albo ci, dla których jedynym kontaktem z rzeczywistością są konwenty dziwolągów, na który mogą iść w stroju Lorda Voldemorta.

Wszystkiemu winien jest jednak relatywizm moralny, bo nawet ludzie z najlepszymi chęciami nie potrafią się w sobie uporać z takimi instynktami jak lenistwo, zazdrość, pożądanie. I choćby najlepszy tandem jak Kuba i Kazik jest skłonny iść na noże, gdy w grę wchodzi ostatnia w sklepie butelka Cherry. Sieć Carrefour dała nam już bana na całą warszawę po tym jak Kazik obrzucił Kubę jajkami, a Kuba próbował zgwałcić Kazika salcesonem (wyglądało to jeszcze gorzej niż brzmi).

Przyjaźń, miłość i koleżeństwo to piękne uczucia tak długo jak jesteś Paolo Coelho, ale w prawdziwym życiu tak to już jest skonstruowane, że prędzej czy później najbardziej – bo z zaskoczenia – wydyma cię osoba tobie bliska, a największe kłody pod nogi będzie rzucał najlepszy przyjaciel. Stosunkowo miłym wyjątkiem od tej zasady są twoi zstępni i wstępni, ale nie wynika to z fantastycznych genów (nawet w przypadku naszych genów), tylko różnicy jednego pokolenia. Wiąże się to z rywalizacją o zupełnie inne cele, dlatego dobrze przyjaźnić się ze starszymi i młodszymi ludźmi. Dlatego też nasze żony będą od nas młodsze o 20 lat.

Ostatni raz piszemy tutaj o Coelho, bo już nawet nasi prywatni znajomi, którzy kiedyś się do niego pałowali, dziś się tego wyrzekają. Już niebawem na tapecie Katarzyna Grochola!

3. Zatrzymaj się. Wielu naszych rówieśników wierzy, że życie to pasmo nieprzyjemności skupionych wokół nauki i pracy. Staraj się poświęcać na obie te rzeczy nie więcej niż 3 godziny dziennie. Życie ma być przyjemne, powinieneś być rozliczany z efektów, a nie czasu poświęconego na pracę. Menda, która mówi „ty to ciągle imprezujesz, grasz w gry i oglądasz seriale” wcale nie jest lepsza tylko dlatego, że w tym czasie za jakieś marne grosze robi za człowieka od ksero w swojej pracy, za to na pewno jest bardziej nieszczęśliwa.

4. Miej pieniądze. Nie chodzi o to, by mieć ich dużo, nie chodzi nawet o pierdolenie o szczęściu, bo nawet tacy Ukraińcy potrafią być szczęśliwi. Chodzi o to, by mieć ich zawsze więcej niż potrzebujemy. Pieniądze nie dają szczęścia, ale dają niezależność, a to właśnie ona pozwala innym powiedzieć, by nie mówili ci jak żyć (nawet my za słuszną kwotę jesteśmy skłonni zamknąć tego bloga), a temu głupiemu kutasowi z roboty powiedzieć, że tym razem przegiął pałę  i co robiłeś z jego córką.

Pomyśl wcześniej czy nie jest to biznes rodzinny, a ciebie nie zatrudnia własny tata

5. Rozwijaj swoje pasje. Jakkolwiek dziwne by one nie były. Im dziwniejsze to nawet lepiej. Pewien nasz znajomy kilka lat temu zaczął uczyć się słowackiego, dziś za każdym razem, gdy pojawia się temat Słowacji, to właśnie on jest bogiem. Wprawdzie prawdziwych Słowaków już nie ma (a i tak były tylko 4 miliony), bo anektowała ich pierdolona bohema, porywają Słowaków na ulicach Bratysławy i jedzą w swoich taborach, ale mamy nadzieję, że wiecie do czego zmierzamy. Maluj, rób zdjęcia, czytaj książki, interesuj się architekturą, prawem, polityką czy nawet pierdolonym życiem lęgowym motyli. Pewnego dnia pochodząca nawet z najgłębszej dupy pasja (homoseksualni czytelnicy zapewne się ożywili) przyniesie ci szczęście i pieniądze.

6. Dbaj o siebie. Staraj się mieć piękne ciało i umysł. Wszystkie używki z alkoholem na czele są zajebiste pod warunkiem, że potrafisz stosować je z umiarem, jeśli nie potrafisz – przeczytaj naszą notkę jak pokonać kaca. Idź na siłownię, bo grubi ludzie są obrzydliwi, choć są w nieco lepszej pozycji od ludzi z obleśną twarzą, bo przynajmniej jest na nich jakaś nadzieja. Możesz iść basen (jego wyższość ostatnio udowadniał Kuba) albo zrobić aerobiczną szóstkę Weidera. Pierwszy dzień (dla nas przeważnie ostatni) jest najtrudniejszy. Miej piękne cycki, pokazuj je światu, nie obrażaj się, gdy patrzymy. Przecież właśnie po to ten dekolt jest taki duży.

piękne cycki

7. Bądź w porządku. Ludzie są chujowi, ale my wierzymy w coś co niektórzy nazywają Bogiem, bogiem, karmą albo po prostu szczęściem. Tu nie chodzi o jakieś pierdolone hipisowskie ideały, tylko cyniczną i chłodną kalkulację. Wszystko co złe wraca, nawet w internecie. Tak jak my nienawidzimy ekologów, świadków jehowych czy feministek, tak oni wszyscy na swoich blogach hejtują zajebistość.

Katecheza #1313: Jesteśmy jebanymi geniuszami.

Wzorem Kubowego Croppobloga, postanowiliśmy raz w miesiącu lansować to co naszym zdaniem jest warte uwagi także na Jak Żyć. Sprawa jest bardziej złożona, bo w tym wypadku musimy dążyć do kompromisu. Dziś będzie o tym czemu muzyka POP jest dobra, czemu mainstreamowy wcale nie znaczy „zły”. Będzie o cyckach, długich nogach, seksoholiźmie, wypadającym biodrze Madonny i Interze Mediolan. Szara codzienność w redakcji Jak Żyć.

Wszystko zaczęło się w czasach kiedy jasnym stało się, że muzyka POP potrzebuje wykształcenia nowych elit. Madonnie częściej niż nowe płyty zaczęło wypadać biodro, a i jej mentalne córki nie podołały ciężarowi odpowiedzialności. JLo zamiast śpiewać skupiła się na kampanii „wcale nie mam grubej dupy”, Christina Aguilera i tak nigdy nie miała  nośnych piosenek, a Britney Spears wydała „Circus”, który był łabędzim i całkiem udanym śpiewem diwy pozostającej na skraju załamania nerwowego, inspiracje co do fryzur czerpiącej z Michaela Jordana z dziewictwem odnawiającym się po każdej kolejnej ciąży.

W obliczu tej dramatycznej sytuacji na rynku zrobiło się dużo miejsca dla Rihanny, która jednak poszła szybko w ślady JLo angażując się w kampanię „mój chłopak mnie bije i to jest fajne”, Lady Gagi i właśnie Katy Perry. Oczywiście gdzieś tam jest jeszcze Beyonce, która uprawia wokalną prostytucję (śpiewa z każdym), ale dziś podział wpływów w najbardziej chwytliwym POPie rozkłada się właśnie pomiędzy trzy wyżej wspomniane panie. Czemu chcemy polecić Wam Katy Perry? Dobre pytanie,  my też tego nie wiemy.

No bo co mogło urzec samców alfa, liderów w stadzie, typowych przywódców, którzy żują pszczoły, miłośników futbolu, cygar i dobrej whisky w nieco przesłodzonym POPie śpiewanym przez dziewczynę z rodziny dewotów? Badaliśmy ten fenomen przez kilka ostatnich tygodniu i w końcu udało nam się wysnuć następującą teorię:

następująca teoria

Nie jest to może częste kryterium stosowane przez facetów, ale laski kibicujące Interowi Mediolan mają u Kuby z miejsca +2 do ogólnej oceny (a u Kazika +5 jeśli akurat Inter ogrywa Barcelonę). No nic nie poradzimy, sorry (Shakira powinna była zastanowić się dwa razy). Jeśli pozostałe dwa powody z powyższego zdjęcia musimy wyjaśniać, to musimy przyznać, że nie jesteście najbardziej błyskotliwymi z czytelników, jakich do tej pory mieliśmy (albo przysłała was tu fundacja Roberta Biedronia).

No dobra, do sedna. Katy Perry swoją karierę artystyczną rozpoczęła w 2001 roku,  jeszcze jako Katy Hudson wydając płytę z muzyką Gospel. Dla mniej zorientowanych w temacie - gospel to taki podgatunek muzyki religijnej, gdzie przeważnie czarnoskórzy Amerykanie dziękują Bogu za to, że dobrze im się żyje, a KFC wprowadził nowe promocje na lato. Czego by nie mówić brzmi to nawet fajnie i na pewno lepiej wpada w ucho niż siermiężne „SMOLEŃSK PAMIĘTAMY, SOWIETOM SIĘ NIE DAMY”.

Katy Perry pochodziła z bardzo religijnej rodziny, jej ojciec był pastorem, była więc wychowaną i ułożoną dziewczynką, czego dzisiejszy showbiznes nie znosi (gdzie się podziała Natalia Kukulska?!). W 2008 roku nastąpiła transformacja. Katy formalnie nie wyrzekła się swoich głęboko religijnych przekonań, co oczywiście nie przeszkodziło jej w efektownym lizaniu się z laskami i śpiewaniu o tym piosenek, co zresztą jako naczelni eksperci od wszystkiego (po prostu Polacy) uważamy za niesamowicie gorące.

to też jest niesamowicie gorące

W swojej opinii najwyraźniej nie jesteśmy osamotnieni. Singiel „I kissed a girl” trafił na listy przebojów, a to popchnęło popularność kolejnych płyt Katy Perry. Nie będziemy się tu za dużo rozpisywać na temat muzyki (jakby o to w POPie chodziło!), poza tym większość jej piosenek jest do siebie tak podobna, że przesłuchując w trakcie pisania notki płytę czujemy się jakbyśmy wciąż słuchał jednego seta, ale na pewno nie da się odmówić tego, że głos ma fajny, piosenki ma fajne, wpada to wszystko w ucho, do tego robi teledyski. Też fajne. Ogólnie wszystko jest fajne, więc jak tu nie być gwiazdą muzyki POP?

Katy zdecydowała się uderzyć w stylistykę pin-up girls, to też jest fajne, to nawiązanie do tych wszystkich przesłodzonych obrazków (jeszcze obrazków) z lat 50-ych XX wieku (my je słabo znamy, u nas ludzie pokazywali sobie w tym czasie ruiny Warszawy). Zawsze to coś innego niż „mam 30 lat, dwójkę dzieci i jestem dziewicą”, „jestem kibicem Realu, ale mój Gerrard Pique jest taki słodki”, „jestem brzydka i mam naprawdę popierdolone teledyski, ale w sumie naprawdę nieźle śpiewam”.

Perry lubi występować z różnymi artystami i przeważnie wychodzi to całkiem nieźle. Niestety niedawno jeden z jej świetnych utworów – E.T. – zrealizowała z Kanye Westem. Ten pajac potrafi spierdolić dosłownie każdą piosenkę, którą lubiliśmy.

W 2010 roku Katy Perry wyszła za mąż za brytyjskiego komiko-aktora Russela Branda. W marcu 2011 w sieci pojawiły się informacje, że gwiazdor musi leczyć się z seksoholizmu. Trudno się dziwić! Jak wielu, tak i my ustawiamy się w kolejce po Katy i z niecierpliwością wyczekujemy daty rozwodu. Pamiętaj jednak słodka Katy, nie będę czekał wiecznie. Masz 27 lat, młodsza już nie będziesz…